Jonge kinderen hebben een dagelijks slaapritueel nodig vooraleer ze ingestopt worden door mama of papa. Bij vieze Blob is dat niet anders. Ook hij / zij / het moet opruimen, tanden poetsen, in bed kruipen vooraleer een verhaaltje wordt voorgelezen en het licht uitgaat.
Er zijn vele prentenboeken over dit slaapritueel op de markt. Maar deze Engelse auteur/illustrator creëerde toch iets bijzonders. Het hoofdpersonage is niet een kind dat naar bed moet, maar een slijmerig wezen. Door voor dit wezentje te kiezen, kunnen alle mensenkinderen zich met de hoofdpersoon vereenzelvigen, welk geslacht of huidskleur ze ook hebben. In het verhaal wordt een hele bende monsters en griezels aangehaald. Toch wordt de sfeer hierdoor niet akelig of grimmig. Daarvoor zorgen de grappige illustraties. Het skelet heeft alle botjes waarmee hij overdag speelde, netjes opgeborgen in zijn speelgoedkast. Het mummiekind krijgt nog een extra windel voor het slapengaan. Dracula poets zijn scherpe tanden en Medusa föhnt haar slangenhaar. Al deze wezens zijn sympathiek en ‘normaal’ voorgesteld, met telkens een kleine humoristische twist. Niets is griezelig of beangstigend.
De tekst is in rijmvorm geschreven en werd netjes vertaald naar een vlot Nederlands. Het boek leest hierdoor gemakkelijk voor, hoewel er wel enkele tongtwisters de voorlezer uitdagen. De donkere wolk wil gaan slapen net als: “elke Huiver, elke Hekel, elke weerwolf, elke heks, alle snotterige Slubbers, alle stekelige Slobbers, alle draken, alle dino’s, alle robots, alle tweehoorns en natuurlijk alle Blobbers.”
Dit humorrijke prentenboek zal zeker tal van kleuters en hun voorlezers kunnen bekoren.
Lut Vanderaspoilden