Rose Blanche

Onze recensie

Rose Blanche van Roberto Innocenti verscheen oorspronkelijk als Rosa Weiss in 1985 en heeft intussen de status van klassieker gekregen, wat deze herdruk meer dan rechtvaardigt.

Al bij verschijnen riep het boek gemengde reacties op. Net als bij dat andere klassieke oorlogsboek voor kinderen, De jongen in de gestreepte pyjama van John Boyne (2006), werd Innocenti verweten een onrealistisch beeld van de concentratiekampen te schetsen: hoe kan het dat een kind ongehinderd kinderen in een concentratiekamp kan benaderen en door de prikkeldraad heen voedsel geven? Maar net daardoor roept het boek vragen op over literatuur en realiteit. Had Innocenti informatie willen geven over de kampen, dan had hij gekozen voor een wetenschappelijk artikel of een geschiedenisboek. Hij koos echter voor een prentenboek, wat impliceert dat het niet op de eerste plaats gaat om informatie, maar wel om ervaring en emotie.

Innocenti wil laten voelen wat zo’n concentratiekamp betekende voor de Joodse kinderen en hoe de oorlog ook in het leven van Duitse kinderen ingreep. Dat doet hij vooral door zijn illustraties: de prent van de kinderen in gestreepte pakken met gele ster achter prikkeldraad is zonder meer indrukwekkend. Ook van het leven in het Duitse stadje tijdens de oorlog krijg je een beeld. De overwegend grijze en bruine tinten drukken de kille sfeer goed uit en overal merk je hoe de oorlog in het leven van de mensen ingrijpt: de rij bij de gesloten bakkerszaak, de imposante tanks in de smalle straten, de vlaggen met hakenkruisen, de opschriften op de muren, de dreiging die uitgaat van de soldaten en de lijvige burgemeester met Hitler-snorretje.

Innocenti’s tekenstijl is hyperrealistisch, maar toch met vervreemdende accenten. Zo is het gezicht van Rose haast doorschijnend, een effect dat nog versterkt wordt door de hele grote ogen. Haar onwezenlijke blik lijkt het einde te voorspellen. Net als in De jongen met de gestreepte pyjama is dat einde hard en confronterend, wat zeker in die tijd in een kinderboek erg ongebruikelijk was. Het maakt de boodschap echter wel doordringender, al krijgen dood en geweld niet het laatste woord. Dat is voor de natuur die zich telkens weer hernieuwt en de littekens van de oorlog overwoekert.

Jan Van Coillie

 

 

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur