Het elfenkind

Het elfenkind

Onze recensie

Op een dag krijgen Mathilda en haar hond Peake onverwacht bezoek van een jongen die Mathilda vraagt om haar levensverhaal te vertellen. Samen met hem blikt ze terug op haar voorbije leven, en wat daarin allemaal gebeurd is: ‘Ik zie de verkeerde wegen die ik ben ingeslagen, de plekken waar ik ben gestruikeld, de plekken waar ik heb gehuppeld en gezongen en gerend. Ik kan jaren en jaren overzien. Voor zo’n uitzicht moet je boven op een berg staan.’

Mathilda vertelt over haar grote liefde, die ze Feather doopte, en beschrijft de korte periode dat ze samen zijn, het verlies van elf en het verdriet wanneer hij haar verlaat. Ze moet hem laten gaan en dat valt haar ongelooflijk zwaar. Omdat ze nood heeft aan antwoorden, gaat ze naar hem op zoek tijdens een zeiltocht vol gevaren. Op haar tocht wordt ze geholpen door de natuurelementen, die haar de juiste weg wijzen. Ze vindt Feather, en krijgt de antwoorden die ze zocht, waardoor ze dat onderdeel van haar leven kan afsluiten. Uiteindelijk pakt ze haar leven terug op, en gaat ze aan de slag als verpleegster tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Na haar studies geneeskunde wordt ze later een van de eerste vrouwelijke artsen, met een specialisatie in oogziekten. Ze prijst zichzelf gelukkig, vertelt ze de jongen: ‘ze had er geen moment aan getwijfeld dat ze geluk had dat ze zo’n liefde had gekend.’ ‘Ik ben gelukkig dat ik heb geleefd. Ik ben blij dat ik de kans heb gehad.’ Mathilda, Feather en haar bezoeker worden heel raak beschreven, in hun positieve en negatieve punten, waardoor je je een goed beeld kunt vormen van wie ze zijn. Vooral Maddy’s gevoelens en beslissingen worden stevig onderbouwd. Zo kan de lezer haar denkwijze makkelijker en beslissingen makkelijker volgen. Maddy heeft al twijfels over Feather wanneer ze hem net heeft ontmoet: ‘Maddy vroeg zich af wat hij zocht, en wat er zou gebeuren als hij het zag. Ze voelde dat het iets zou zijn dat haar pijn zou doen, dat ze niet zou begrijpen. Kijk de andere kant op, wilde ze hem smeken’. Doorheen het hele verhaal vallen de prachtige taal en manier van vertellen van de schrijfster op. Wanneer Feather voelt dat hij Maddy moet verlaten, verwoordt hij het zo: ‘Ik moet gaan.

Er is een andere plek waar ik heen moet – iemand anders die ik moet zijn. Iedere dag dat ik die dingen niet ben, gaat een licht in me uit’ . Het verliefde gevoel beschrijft Hartnett als volgt: ‘De wereld verandert als er iets is waarvan je houdt. Woorden verliezen hun kracht. Kleuren stralen. Ieder moment beeft, want ieder moment kan belangrijk zijn.’ Dit zijn gevoelens die voor jongeren vanaf 14 heel herkenbaar zijn, wat de identificatie en het meeleven met Mathilda in de hand werkt.

Het verhaal kan jongeren ook perspectief bieden. Tijdens de adolescentie zijn gevoelens overweldigend, groots en nieuw. Dankzij de in het boek gekozen focalisator, die doorheen het verhaal ouder wordt, en zich ontwikkelt, krijgt Maddy in de loop van het verhaal andere inzichten, wat ook de lezers kan aanzetten tot reflectie. Dat maakt van Het elfenkind naast een verhaal over ontluikende liefde ook een coming-of-age verhaal. Tegelijk is het ook een fantasieverhaal.

Het levensverhaal van Mathilda bevat een aantal fantasie-elementen, zoals de westenwind Zephyrus die Maddy op haar zeiltocht in de juiste richting stuwt. Als lezer moet je bereid zijn om samen met de personages in die fantasiewereld van Maddy te stappen. En eens je dat doet, opent zich een prachtig verhaal over opgroeien, liefde en verlies.

– Door Barbara Artoos –

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur