Een pluizig, wit konijn met grote, rode ogen tuimelt omlaag tussen allemaal oude zakhorloges. Wie zijn klassiekers kent, denkt meteen aan Alice in Wonderland. En jawel, dat wereldberoemde Konijn staat centraal in Lacombes nieuwste prentenboek. Alhoewel, is het wel hetzelfde Witte Konijn?
Het Witte Konijn woont inderdaad in Wonderland, het is er zelfs heel beroemd ‘vanwege zijn uitzonderlijke talent om altijd te laat te komen. Waar hij ook naartoe ging, hij kwam altijd één of twee wortels te laat.’ Ook in Alices avonturen in Wonderland dreigt het konijn te laat te komen bij de koningin en kijkt hij wanhopig op zijn horloge. Lacombe neemt echter meteen een loopje met het verhaal door zijn laattijdigheid uit te vergroten en tot een wezenlijke, en uiteindelijk zelf positieve eigenschap te verdraaien. Het Witte Konijn kwam zelfs te laat voor zijn eigen geboorte! Elke morgen moet zijn moeder hem roepen omdat hij maar niet wakker wil worden. En hij komt telkens weer te laat op school omdat hij vaak even blijft ‘stilstaan om de wereld te kunnen bewonderen.’ En, zo voegt Lacombe eraan toe: ‘Hij verdwaalde ook vaak in zijn eigen gedachten, dan vroeg hij zich bijvoorbeeld af hoe het kwam dat wortels oranje zijn en radijsjes rood?’ Als hij dan uiteindelijk weer te laat op school komt, vertelt hij de meest fantastische verhalen, waarbij zijn klasgenootjes aan zijn lippen hangen en zelfs de meester een glimlach niet altijd kan onderdrukken. Uiteindelijk wordt het Witte Konijn in dit verhaal de verpersoonlijking van wie in onze jachtige tijd erin slaagt zijn eigen ritme te volgen (ook al is dat chaotisch), zijn verbeelding de vrije loop laat én zijn hart volgt.
Verder in het verhaal ontmoet het Witte Konijn niet enkel Alice (die net als in het origineel plotseling groter wordt in zijn huis, maar niet in de konijnenpijp valt), maar ook de Cheshire Kat, met zijn eeuwige grijns, de bijzondere dieren uit het theekransje als de Gekke Hoedenmaker en de Maartse Haas. En natuurlijk ook de hartenkoningin (van een koning is geen sprake). Het Witte Konijn wordt haar hofmeester, en hoewel hij de hele tijd bang is dat hij onthoofd kan worden zoals zijn voorgangers, weet hij haar te betoveren door de bijzondere dingen die hij bedenkt en de fratsen waarmee hij haar laat glimlachen. Maar het meest bewondert ze het doolhof dat hij aanlegde, want daar ‘leek de tijd stil te staan en waren haar woede-uitbarstingen weg. Later ontmoet het Konijn ook Camille, bij wie hij helemaal warm vanbinnen wordt: ‘Met haar in zijn buurt voelde elk moment als een eeuwigheid van geluk.’ Ze krijgen kinderen en ‘In hun huis vol fantasie en vrolijke verrassingen, waar ze geen enkele uitdaging uit de weg gingen en waar ze met open ogen droomden, vonden Camille en het Witte Konijn hun eigen Wonderland.’
De vertaling van Pim Lammers is stijlvol en klankrijk. Toch heeft ze ook een nadeel. Als je het boek wil voorlezen aan jonge kinderen die nog niet zo’n rijke taal bezitten, zal je veel zinnen eenvoudiger moeten verwoorden, parafraseren of verduidelijking toevoegen. Je kunt stellen dat je hiermee de taal van kinderen verrijkt, maar de moeilijkheidsgraad ligt op veel momenten wel erg hoog. En bovendien zou je die zinnen ook kunnen omzetten in een eenvoudige, heldere taal die jonge en oudere lezers kan aanspreken. Het gaat om zinnen als de volgende uitspraak van de kat: ‘Klokken zijn maar illusies; tijd is pas belangrijk wanneer je er iets belangrijks mee doet.’ Of abstracte combinaties als ‘haar intrigerende gedachten’ en ‘dol op getallen en logica’ Of nog: ‘Het was hem niet gelukt om alle verloren tijd op te halen.’
Het opvallendste kenmerk van Lacombes unieke schilderstijl zijn de grote ogen van zijn personages, die je zowel dromerig als indringend aankijken en lijken te betoveren. Maar er is ook zijn weergaloze kleurenbeheersing, met telkens opnieuw een fascinerend spel van licht en donker én er zijn de indrukwekkende perspectieven, die meteen bij jong en oud sterke emoties oproepen. Kijk maar naar het kleine, hulpeloze Witte Konijn onderaan de majestueuze trap in het paleis van de koningin. Of de close-up van het gezicht en de schoenen van Alice, die dubbelgevouwen in het te klein geworden huis van het Witte Konijn zit. Of nog de overzichtsprent met de twee konijnen, kijkend naar een prachtige sterrenhemel met een soort Noorderlicht.
Laat Meneer Konijn je betoveren, met zijn wonderlijke verhaal, zijn grenzeloze fantasie die de tijd doet stilstaan én de oogverblindende illustraties van Banjamin Lacombe, waardoor je evenzeer de tijd vergeet.
Jan Van Coillie