Dit prentenboek, ‘naar Max Velthijs’, is ontstaan in een samenwerking tussen uitgeverij Leopold (uitgever van de bekende Kikker-boeken) en het Kröller-Müller Museum in Otterlo. De kunstwerken waar Kikker en zijn vrienden in dit boek naar kijken, staan in het park van dat museum. Kikker, Haas, Eend, Beertje, Varkentje en Rat zijn met collagetechniek in het park bij de kunstwerken geplaatst.

Het begin vat meteen de essentie van de Kikker-boeken samen, die draaien rond verwondering en ontdekken: ‘Op een ochtend zei Rat: ‘Vandaag gaan we de wijde wereld in. Iets nieuws ontdekken. […] Vol verwachting gingen ze op pad. Het avontuur lokte.’ Beertje stelt voor een schat te zoeken. Ze tuimelen van de ene verrassing in de andere, waarbij ze telkens even stil staan bij een kunstwerk. Daarbij hebben de dieren elk een eigen kijk op dat werk. Als voorbeeld citeer ik de passage bij ‘Jardin d’émail’ van Jean Dubuffet:

‘Een berg!’ riep Beertje.

‘Zo wit als sneeuw!’ lachte Eend.

Haas bewonderde de zwarte lijnen. Zo strak geschilderd, dat ging hij thuis ook proberen.

‘Ik heb veel van de wereld gezien,’ zei Rat, ‘maar dit is echt iets nieuws.’

Varkentje vond het op een tuin lijken, alleen groeiden aan deze boom geen appels.

De dieren blijven even vertrouwd als in Velthuijs’ klassiekers. Kikker blijft Kikker, een en al verwondering, vanaf het begin: ‘Mooi is het hier […] Heel anders dan thuis’ tot op het einde: ‘Wat is de wereld mooi!’ En Haas blijft de filosoof, die vaak aan het denken zet met wijze uitspraken als ‘Maar een beeld hoeft niet iemand te zijn. Soms is het een ding’. Wie de andere boeken van Max Velthuijs kent, zal ook ‘klassieke zinnen’ herkennen, zoals de volgende uit Kikker en het vogeltje: ‘Op een tak zat een vogel. Hij zong een prachtig lied.’

Kikker kijkt naar kunst laat je op een originele manier samen met kinderen en Velthuijs’ dierenhelden, open en verwonderd naar moderne kunst kijken.

Jan Van Coillie