‘Ik weet niet meer hoe ik slapen moet’. Wat een intrigerende titel, zeker voor een kinderboek. Al even intrigeren maar vooral leuk is de cover met een grote, slapende hond in een groene fauteuil, met bovenop de rugleuning een meisje met wijd open ogen.

Dat kind denkt dat ze vergeten is hoe ze slapen moet. Op de openingspagina ligt ze klaarwakker in bed. De vele details op de illustratie houden ook de kleine kijkers beslist klaarwakker: van het snoepje tot de toverstaf en van de knuffels tot de muizenslofjes.

De volgende pagina’s beelden taferelen af tegen afwisselend gekleurde en witte achtergronden. Je ziet als het ware in real time hoe het meisje alle rituelen voor het slapengaan over doet: tandenpoetsen, pyjama aantrekken, welterusten zeggen tegen papa en het licht uitdoen. Het helpt allemaal niets. Ook de snurkende papa kan haar niet helpen en al evenmin haar hond Milkshake, ook al is die een ‘echte slaapspecialist’.

Misschien helpt een wandelingetje. Buiten blijkt iedereen te slapen, afgebeeld op een aantrekkelijke prent in nachtelijke kleuren waarop je de slapende dieren kunt zoeken. Iedereen slaapt, behalve een reusachtige beer, wat zorgt voor een spannend moment, maar niet voor het meisje dat terug naar huis rent om iets bijzonders te halen waarmee ze de beer laat slapen.

Wat een heerlijk prentenboek is dit, niet alleen door de uitgekiende afwisseling van tekst en illustraties, maar ook door de vlotte tekst, die zich (in de vertaling van Edward van de Vendel) prettig laat voorlezen, én door het originele pleidooi voor het voorlezen zelf. Laat je zeker ook verrassen door het slot …

Jan Van Coillie