Het spookt in dit huis

Onze recensie

Het spookt in dit huis heeft alles om een megahit te worden. De kinderen aan wie ik het voorlas waren in elk geval dolenthousiast.

Wat het boek vooral aantrekkelijk maakt is de originele integratie van tekst en illustraties via doorschijnende pagina’s die, als je ze over de illustratie op de tegenoverliggende bladzijde legt, allerlei spoken zichtbaar maken. Zo lijkt het alsof ze uit het niets verschijnen, wat een magische aantrekkingskracht uitoefent op kleine (en grote!) kijkers.

De verschillende ruimtes in het oude herenhuis (van de centrale gang tot de zolder) zijn weergegeven met foto’s in grijstinten uit oude architectuurgidsen en meubelcatalogi, wat ze vanzelf een mysterieus karakter geeft. In die ruimtes plaatst de illustrator telkens de ik-verteller, een ‘spooky’ meisje met groene huid en blauw haar. Zij spreekt de lezers/luisteraars/kijkers meteen aan: ‘Hallo. Kom maar binnen.’ terwijl ze op de illustratie de voordeur open houdt. Bij de trap luidt het vervolgens ‘En welkom!  Ik heb al een tijdje geen bezoek meer gehad.’ Door het transparante blad om te slaan, kun je meteen het eerste spookje boven aan de trap zien. Hierdoor blijkt de laatste zin ook niet echt te kloppen, toch niet voor de kijker, een mooi staaltje van visuele ironie.

Het meisje vraagt expliciet de hulp van de lezer, want ze hoorde dat het spookt in het huis, maar zelf heeft ze nog nooit een spook gezien. Bij elke prent krijgt de kijker een fijn gevoel, omdat die nu eenmaal de spoken wel kan zien. Leuk is ook dat sommige spoken grapjes uithalen. Zo duikt er een op uit het toilet, brengt een ander een oud portret tot leven en zitten er enkele te giechelen onder het hemelbed.

Ik kan je verzekeren, je raakt er niet op uitgekeken. Dit is pure magie!

Jan Van Coillie

 

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur