Haas, Wezel en Beer zijn heel dikke vrienden. Hun dagen worden gevuld met wandelingen, gesprekken en gewoon samenzijn. Haas en Wezel weten dat de herfst is gevallen en dat ze Beer even gaan moeten missen, wegens zijn hoognodige winterslaap. Dat stemt hen elk jaar weer een beetje melancholisch, maar ze weten ook dat het niet anders kan. Beer is deze keer zeer moe, tijdens een avondwandeling deelt Beer iets mee dat hen verontrust. Beer zijn hoofd voelt leeg en zwaar, alsof hij langzaam aan het verdwijnen is. Als Beer uitgeput neerstrijkt op de koude bosgrond, kruipen zijn vrienden dicht tegen hem aan, eigenlijk beseffen ze al dat Beer deze keer niet meer wakker zal worden. Ze laten Beer achter, maar dan gebeurt er iets vreemds, de wereld lijkt plots stil te staan want het blijft donker, ook de volgende dag. Haas en Wezel ondernemen van alles om de wereld terug in beweging te krijgen en ook de andere dieren uit het bos hebben verdriet en werken mee.  Als Haas met een idee komt om een verjaardagsfeest te organiseren, maken ze alles schoon en bouwen ze een toren van meubels die bijna de hemel raakt. Maar dan beseffen ze dat Beer er niet bij kan zijn. “Ik bedoel” zei Wezel zachtjes, “wat is nu een verjaardag zonder Beer?” “Een verjaardag zonder Beer“ zei Haas schor. Hoe had hij daar niet aan kunnen denken?’ Zal het ze toch lukken om de duisternis achter zich te laten en terug met plezier door het leven te gaan?

Dit boek van Lars Zuidweg gaat over verlies en verdriet. Het is een mooie aanzet om hierover met kinderen te praten, of je kan het gebruiken als troostend voorleesverhaal. De illustraties in het boek van Merel Eyckerman bepalen mee de sfeer en de emotie op een subtiele manier in dit hartverwarmende verhaal, zo vullen tekst en beeld elkaar aan. Er was eens een Beer is een boek dat je laat zien dat er gemis mag zijn en dat het leven doorgaat, zonder dat het was als voorheen. Wat mij betreft en heel bijzonder verhaal dat je niet mag missen, een echte aanrader.

Magela Thielemans