Loe is een uitbundige krullenbol met zeven sproeten en een jas waar de onderste knop van ontbreekt. Ze is de hoofdpersoon in dit boek, Loe heeft twee grote mensen, ze zijn aardig maar moeten echt nog veel leren. Ze gaan bijvoorbeeld niet naar school want ze moeten werken. Of ze daar slim van worden?  Ze wonen in een heel groot huis waar ze hun hele leven voor moeten werken. Waarom wonen ze niet gewoon op een kamertje zoals ik, denkt Loe.  En waarom trekken ze voor het slapengaan zelf hun pyjama aan en poetsen ze zelf hun tanden? Dat laat je toch beter doen. Waarom stappen ze naast het zebrapad in plaats van op de witte strepen, terwijl iedereen weet dat daar krokodillen zitten. Grote mensen weten eigenlijk niets, nul, noppes. Maar ze zijn wel zacht en warm in bed, daarom ligt Loe graag bij hen, liefst de hele nacht.

In dit boek staat Loe echt centraal, je ziet het al op de cover: een meisje met een bos krullend haar. Als je het boek openslaat, zie je een fluo oranje bladzijde met zwart en witte teksten. In de vrolijke en energieke Illustraties van Kristof Devos krijgt Lou een kleurige invulling op elke pagina en blijven de volwassen zonder gezicht en worden ze uitgebeeld met oranje benen en armen. De echte kracht van het verhaal zit in Loe zelf die barst van levendigheid en persoonlijkheid.

Grote mensen weten niets is een boek dat je leest met een glimlach, een eigenwijs bedverhaal over bang zijn en hoe een dikke knuffel angsten kan wegjagen.

Magela Thielemans.