de dag dat de draak verdween

De dag waarop de draak verdween

Onze recensie

‘Gebaseerd op een oud Zen-verhaal’, staat er fijntjes tussen de bibliografische gegevens verborgen. Dat ene zinnetje helpt me een beetje te plaatsen waarom ik het verhaal niet meteen begrijp. Dat het niet helemaal helder is wat ik nu moeten besluiten over meneer Long, de grote drakenkenner. Dat lijkt ook niet echt de bedoeling te zijn. Je hoeft als lezer niet per se te weten komt wat de link is tussen draken en geluk. Je krijgt niet zozeer een definitie van geluk (als die überhaupt bestaat), wel een uitnodiging om na te denken over de manier waarop we ernaar op zoek gaan. Vermoedelijk net daarom richt dit boek zich op lezers ‘van 3 tot 88 jaar’. We kunnen allemaal, ons leven lang, wel wat reflectie verdragen over geluk. Ook onze kleine lezertjes, voor wie het misschien tegelijk wel wat veel gevraagd is om dergelijke levensvragen vast te grijpen. Toch wil je de uitdaging aangaan. Wil je samen met je kleine lezers met dit boek aan de slag, wil je hun visie vragen op ‘geluk’. Een hele boterham voor een boek met eigenlijk best weinig tekst. Alles samen wel 32 pagina’s lekker dik, ruw, wit papier. Je vindt een ruime, ademende bladspiegel, en enkel blauw. Blauwe tekst, blauwe prenten. Niet zomaar blauw, maar balpenblauw. De illustraties in dit boek zijn immers allemaal met enkel blauwe balpen getekend, waardoor ze lijken op een soort geavanceerde droodles, een lichtjaren overtuigendere versie dan wat je zelf bij elkaar prutst bij een saaie vergadering. Mijmerend over ‘geluk’. Eline Zenner

Stephan Pastis

De Fontein

2019

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur