Bahar op de maan

Onze recensie

Einde 2021 recenseerde ik de voorloper van Bahar op de maan. Dat eerste boek,  Bahar Bizar, loofde ik om de rechttoe-rechtaan verhaallijn en hoe daarin de complexiteit van de samenleving van vandaag als vanzelfsprekend werd ingewerkt. Dat eerste boek sprak aan door de pretentieloze eenvoud van zowel tekst als illustraties.

Diezelfde troeven vind je terug in Bahar op de maan. Het boek vertrekt vanuit de basis van het alledaagse leven, van disputen over de vaatwas thuis tot een zwangere klasjuf en haar vervanger. Daar weeft de auteur grote vragen en moeilijke thema’s door, zonder het perspectief van zijn jonge lezers los te laten. Wanneer de vervangleerkracht de klas mee richting museum neemt vanuit zijn eigen passie voor kunst, blijkt bijvoorbeeld al snel dat de vraag wat kunst is niet zo makkelijk te beantwoorden valt. Mooi is hoe de leerkracht-leerlingverhoudingen doorheen het debat verschuiven, en de meester met zijn eigen (onjuiste?) veronderstellingen wordt geconfronteerd. “Dus kunst kan nooit om op te eten zijn?”

Via Bahars vriend Ruman brengt Michael De Cock verder aan bod hoe het voelt wanneer je ouders uit elkaar gaan. Hoe moeilijk dat voor kinderen te begrijpen kan zijn, dat “de liefde gewoon op kan zijn. Als een glas limonade dat je tot op de bodem hebt leeggedronken.” Net als in Bahar Bizar schuift De Cock hierbij ook dit keer weer het  belang van de gemeenschap naar voor: it takes a village to raise a child, maar dus evengoed to support their caregivers.

Omdat de auteur en illustrator echt durven vertrekken vanuit hun doelpubliek, zullen ook vroege lezers dit boek vlot van start tot einde doornemen. Extra mooi is het hoe aan dat einde de alledaagse vaatwas en de Grote Thema’s elkaar vinden. Hoe dat gebeurt, moet je zelf maar gaan ontdekken.

Eline Zenner

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur