Een witte vlek met wat grijstinten, met bovenaan een zwart omlijnde witte cirkel met een zwarte bol in. Meer heb je niet nodig om een eenogig spook te tekenen. En meer heeft Matthew Forsythe, schrijver en illustrator van dit boek, ook niet nodig om dat eenogig spook toch allerlei emoties te laten zien. Balorig, misnoegd, verveeld, geconcentreerd, strijdlustig en … Uiteindelijk deemoedig vreedzaam genietend. Genietend van het evenwicht dat het spook vindt met Aagje, een jong meisje. De manier omarmend die ze vinden om samen niet-zo-samen te leven.

Forsythe vertelt het verhaal van Aagje en spook met weinig woorden die in grote zwarte letters de nodige ruimte krijgen op het blad. Soms zie je op één pagina niet meer dan één korte zin centraal op een wit blad. Dat maakt dit boek extra overzichtelijk en helpt ook de jongste lezers hun aandacht te richten: naar de enkele woorden op de ene pagina, en naar de rijke illustratie op de aanliggende bladzijde. De illustraties zijn soms rijk en vol details, dan weer uitvergroot vereenvoudigd, gericht op een detail. Centraal staat in elk geval hoe spook regels graag aan de laars lapt, hoe Aagje daar gek van wordt, en hoe ze beiden desondanks tot de vaststelling komen dat ze niet zonder elkaar kunnen.

Eline Zenner