Hoe ontstond het leven op aarde? Dit heel aparte en intrigerende prentenboek voert ons ver terug in de tijd. Naar het oerbegin, zeg maar. In de oceanen zweven microplastics, miljarden piepkleine stukjes plastic, 170.000 miljard stukjes om precies te zijn. Ergens op aarde klonteren microplastics samen. Er ontstaat een Ding: een soort van wegwerpmesje zoals van het bestek bij de maaltijd op een vliegreis. Spoedig krijgt het mesje gezelschap: plastic zakken, doppen van een balpen, tandenborstels, kleerhangers. Op een dag verlaat een plastic vorkje het water. Met zijn tanden kan het zich op een oever hijsen. Nu is het hek van de dam, de geschiedenis zal nooit meer dezelfde zijn. De aarde wordt bevolkt door plastic rietjes, drinkbussen, PET-flessen, lego-blokjes…Er komen alsmaar meer levensvormen, in plastic uiteraard. Ze groeperen zich en vormen beschavingen. Maar er ontbreekt iets, echt gelukkig zijn die plastic wezens niet. Ze gaan aan de slag in het laboratorium, ze vinden het Leven uit: bloemen, cactussen, vlinders, vogels…er komen paddenstoelen, paarden, tijgers…Het Leven plant zich razendsnel voort en is onvoorspelbaar. De situatie wordt onleefbaar, er moet iets gebeuren. Alle levensvormen worden overboord gegooid…in de oceaan. De rust keert even weer, maar nu breekt de hel pas los. Een alles vernietigend gevecht luidt het einde der Dingen in. De levensvormen ontbinden en worden microscopische deeltjes. De deeltjes worden een visje, een kreeftachtig wezen dat zich het land ophijst…Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn.
Na het gefascineerd doornemen van dit boek trekt de lezer zelf maar een conclusie. Is dit een grimmig sprookje? Een oproep tot milieubewustzijn? Een wetenschappelijk uitziende maar volstrekt onwetenschappelijke geschiedenis van het leven op aarde (van de vernietigde wereldbeschaving na het Anthopoceen en weer terug)? De tijdlijn van onze planeet op zijn kop? Een absurde, filosofische bespiegeling? Een scherpe aanklacht tegen de plasticsoep? Een ode aan het leven? Een cynische, pessimistische visie op de hopeloze kringloop van het leven op aarde? Dit prachtig geïllustreerde, maar bevreemdende prentenboek is het allemaal. Ik aarzel om eenduidig advies bij dit boek te geven. Is dit een “6 +”-boek, zoal de uitgever beweert? Wordt de lezer verondersteld geamuseerd te lachen of wanhopig te huilen? Zelf was ik tot beide reacties tegelijk geneigd en dreig ik nooit meer dezelfde persoon te zijn nadat ik het boek enkele malen opnieuw heb gelezen.
Dirk Tavernier