Ik geef het toe. Ik heb me naïef op het verkeerde been laten zetten. Ik nam domweg aan dat dit boek vanuit het standpunt van het meisje was geschreven. Op de allereerste dubbele pagina zie je immers een paardentrailer die komt aangereden en een klein meisje dat naar de wagen toeloopt. Op de volgende bladzijden zie je een man die uit de trailer stapt en het kleine meisje bij de hand neemt. De trailer gaat open. De tekst hierbij is summier: “Ik herinner het me nog heel goed. Eerst was er een lange, kronkelende weg. Daarna hoorde ik stemmen. De klep viel open …” Op de volgende bladzijde wordt het paard uit de trailer geleid. Het kijkt nieuwsgierig naar een klein meisje dat enthousiast zwaait. “Daar was ze: Kiki.” Ik begon te twijfelen en pas een paar pagina’s later wist ik het zeker. Hier is niet het meisje aan het woord, maar Polly, het paard. Schitterend vind ik deze originele invalshoek.
Leo Timmers laat in dit prentenboek weer volop zijn talent als illustrator zien. Het boek is uitgegeven op groot formaat en de illustraties die vaak twee bladzijden innemen zijn ronduit schitterend. De kleurrijke, sfeervolle prenten, bijna schilderijtjes, wisselen af met bladzijden in zwart-wit. De wijde kleurrijke wereld van de kleurplaten staat in contrast met de zwart-wit tekeningen waar ingezoomd wordt op het verloop van het verhaal. Leo Timmers heeft de emoties van zowel meisje als paard haarfijn vastgelegd. Hoewel het boek niet zo heel veel tekst bevat, leeft de lezer of luisteraar hierdoor toch helemaal mee met de lotgevallen van beiden. Ook dat verhaal is zeker de moeite waard. In weinig woorden vertelt Timmers het relaas van de vriendschap tussen het meisje en het paard. Zoals elke vriendschap is deze aan veranderingen onderhevig. Het meisje groeit op, krijgt andere interesses en vriendschappen en het paard voelt zich eenzaam. Die eenzaamheid wordt heel gevoelig uitgebeeld door het paard dat langzaam maar zeker vervaagt. De volgende kleurplaat beeldt een donkere nacht uit, waarin het paard verlangend vanuit zijn eenzame stal naar het verlichte huis kijkt. Als daarna de paardentrailer terug voorrijdt en het paard aan de teugels genomen wordt, vrees je het ergste. Maar nee hoor, het is de aanzet tot een happy end, dat ik hier niet ga verklappen.
Dit boek is een schitterend hebbeding met prachtige illustraties om te koesteren.
Lut Vanderaspoilden