‘Heb je gehoord van die schattige diertjes:/ potelaars, gogeltjes, tautjes en fliertjes? Allicht moet je antwoorden: nee. Maar dat is het wonder van een boek: zodra je het namen leest, heb je ervan gehoord. En bovendien krijg je ze ook meteen te zien op de overzichtsprent. Hun schattigheid wordt door Sanne te Loo niet alleen in de verf gezet door hun glimlach, maar ook door de zachte tinten roze, lichblauw en geel. Die kleuren contrasteren fel met de bruine tinten van de gemene lizzers, gneten en knar op de volgende dubbele pagina. De lezer was trouwens gewaarschuwd door de verteller op de vorige pagina’s: ‘het gevaar is gevaarlijk dichtbij’, wat je als voorlezer met de kinderen snel de bladzijde doet omslaan.
De introductie van de gevaarlijke wezens bevat een knipoog naar de klassieker De Gruffalo (Julia Donaldson). Wie dat boek kent, herkent meteen de echo in ‘Zie je die klauwen? Die kwijlende bekken/ van bazige beesten die willen gaan snacken?’ Net als in De Gruffalo zorgen de rijmende regels voor een meeslepend vertelritme en extra taalplezier.
De verteller roept de schattige wezentjes op te rennen en uiteindelijk de lezers om het boek dicht te slaan, er volgt immers ‘een bloedbad, geen prettig gezicht’. Als voorlezer kun je met de luisteraars zelf beslissen wat je doet. Hoogstwaarschijnlijk slaan jullie snel toch het blad om en jawel, de booswichten zitten de schatjes op de hielen. Maar dan kantelt het verhaal en komen de sterke, slimme kanten van de lievertjes naar boven. De potelaars hebben hun naam niet gestolen: ze schaatsen met gemak om hun vijanden heen, die onhandig uitglijden op het ijs. De gogeltjes fladderen vrolijk boven het ravijn waar de lizzers in storten. En de grote knar blijkt niet tegen schaterlachen te kunnen en de flieren blijken net kampioenen in kietelen. De aftocht van de gehavende monsters contrasteert fel met de triomf van de kleine lieverds, wat opnieuw versterkt wordt door het contrast tussen donkere, zware en vrolijke, lichte tinten in de prenten.
Dit prentenboek zal zijn weg wel vinden naar een breed publiek, gebaseerd als het is op de succesformule van zoveel klassieke prentenboeken: de strijd tussen David en Goliath, de kleine, schattige en schijnbaar zwakke wezens (kinderen) en de grote, brute wezens (karikaturaal uitvergrote, bazige volwassenen) die hen terroriseren, maar uiteindelijk door slimheid verslagen worden.
Jan Van Coillie