Een beweeglijke peuter trippelt in en rond het huis. Gezien zijn grootte bestaat zijn wereldje vooral uit benen, een bos vol benen.
Voor kleuters is deze wereld herkenbaar. Ook zij bewegen zich vaak in een wereld vol mensen die dubbel zo groot zijn als zijzelf. (en waarvan zij dus vooral de benen zien) Dit is een origineel standpunt voor een prentenboek en levert ook leuke prenten op. De peuter groet ’s morgens de dingen: “Hallo springerige sproetbenen, hallo broze bibberbenen, hallo torenhoge tafelbenen. “  Maar dan vraagt hij zich af of een tafel wel benen heeft. Of eerder poten? En heeft een rolstoel benen? Ha nee, die heeft wielen. Maar een pony heeft wél benen. Als het avond wordt, vraagt de peuter zich af of de maan misschien benen heeft.

De tekst is eenvoudig en kort. De peuter spreekt de toehoorder aan vanaf de eerst bladzijde: “Zien jullie mij? Ik woon hier. Hier beneden. In een bos vol benen.” Doorheen het hele boek vertelt de peuter wat hij ziet en beleeft aan de toehoorder. Zo wordt deze meteen in het verhaal getrokken. De prenten zijn rustig, zonder al te veel details, soms zelfs een beetje wazig gehouden. Ze passen helemaal in het perspectief van een kleine uk die voortdurend naar de wereld van de volwassenen moet opkijken. Op bijna elke bladzijde staat een klein roodborstje afgebeeld, een leuk en herkenbaar detail. De voorlezer kan samen met de toehoordertjes telkens op zoek naar het vogeltje .

Lut Vanderaspoilden