In een land waar dictatuur en onderdrukking heersen en waar straatkinderen in de steek worden gelaten, maken we kennis met Saturnino, zijn zusje Luzia en de kreupele Tullidito. Het leven is hard voor deze kinderen. Ze trachten te overleven als schoenenpoetsers en kaartenverkopers voor toeristen. Genoeg te eten krijgen is een dagelijkse strijd. Maar vooral ver weg blijven van de militaire politie is belangrijk, want die kunnen je beter niet te pakken krijgen. Op een dag ontmoeten ze een oude man. Dit personage, bijgenaamd ‘de Maestro’ voert hen mee in de wondere wereld van de klassieke muziek. Hij leert hen een instrument te bespelen en besluit een orkest te creëren met deze verlaten kinderen.
Dit boek beschrijft de rauwe werkelijkheid van straatkinderen in een niet nader genoemd Latijns-Amerikaans land. De auteur haalde zijn inspiratie in een krantenartikel over een Boliviaanse dirigent. Deze man slaagde erin om straatkinderen te verzamelen en hen muziek te leren spelen, ondanks de moeilijke omstandigheden waarin ze leefden. Zijn muziekschool werd in brand gestoken tijdens de opstanden in La Paz in 2003. De kinderen slaagden erin de muziekinstrumenten te redden en ze verwelkomden hun ‘dirigent’ door te spelen te midden van de as.
In het boek Komt Saturnino in een hachelijke situatie terecht. Een sergeant van de militaire politie betrapt hem op diefstal en wil hem oppakken. Op dat ogenblik verschijnt Romero Villandès, een oudere man in een wit pak. Hij neemt Saturnino, Luzia en Tullidito mee naar zijn muziekschool en brengt hen in contact met muziek. De kinderen slagen erin om een instrument te leren bespelen. Een nieuwe wereld van hoop en schoonheid gaat voor hen open. Ze ontdekken onverhoopte talenten. Het haalt hen even weg uit de miserie van hun dagelijkse werkelijkheid. Toch zal het hen niet uit deze armoede bevrijden.
De Franse auteur schreef dit boek in 2005, pas in 2025 wordt het uitgegeven in het Nederlands, maar jammer genoeg is dit verhaal twintig jaar later nog steeds actueel. De auteur slaagt erin de kinderen op een authentieke manier neer te zetten. Als lezer leef je meteen met hen mee en hoop je –tegen beter weten in – op een magische goede afloop. Die komt er natuurlijk niet. Het leven van deze straatkinderen is en blijft hard. Toch blijven ze dromen over een betere toekomst. De muziek geeft hen nieuwe hoop en een nieuw perspectief in het leven. Ze worden geraakt door de wondere klanken, die ze nog nooit eerder hoorden. Muziek wordt voor hen een intense beleving. Ze maken kennis met Bach, Vivaldi en Strauss en vergeten even de dagelijkse strijd om te overleven.
Kinderen van de straat is geen vrolijk verhaal, maar wel een ode aan de muziek en een oproep tot menselijkheid en mededogen. Wanneer het boek uit is, blijf je gegarandeerd nog een hele tijd aan deze straatkinderen denken.
Lut Vanderaspoilden