Teus is verhuisd. Zijn ouders huren nu een flat in een betere buurt en Teus gaat naar een nieuwe school, waar enkel blanke kinderen schoolgaan. Maar hij mist zijn vroegere buurt en school en vooral zijn beste vriend Menno. In zijn nieuwe school heeft hij nog geen vrienden. Na schooltijd dwaalt Teus rond in de buurt van hun oude flat. Er kwam een nieuw gezin wonen met een zoon Ryan. Die is net even oud als Teus, maar zijn gezondheid is niet denderend. De twee jongens worden vrienden.
Dit boek bijt zich in je vast. Het begint heel gewoon. Een jongen maakt een knutselwerkje in de klas. Hij is niet zo blij. Hij is net verhuisd en heeft zich nog niet losgemaakt van zijn vorige buurt. Hij keert na schooltijd terug naar die buurt. Misschien ontmoet hij daar zijn beste vriend uit zijn vroegere school? Hij mist zijn oude flat. Wie zou er nu wonen?
Het verhaal wordt bijzonder wanneer hij Ryan ontmoet, de zoon van de nieuwe huurders. Ryan is even oud als Teus en vluchtte uit Afghanistan. Daar werkte hij in een mijn. Hij hield er kapotte longen aan over. De jongens worden vrienden. Gemakkelijk verloopt dit niet. Teus’ vader houdt niet van immigranten…
De tegenstelling tussen Teus en zijn vader is een interessant gegeven dat veel lezers aan het denken kan zetten. Voor Teus is de afkomst van Ryan niet belangrijk. Hij ziet in hem een leuke vriend uit een fijn gezin waar iedereen welkom is. Hij leert dat kinderen uit migrantengezinnen soms een heel andere kindertijd beleven. Ryan heeft hard moeten werken en dat liet zijn sporen na. De vader van Teus veroordeelt het gezin op basis van hun afkomst. Hij kent hen niet eens. Naarmate het verhaal vordert, moet papa zijn ideeën wel een beetje bijstellen, een belangrijk thema in onze multiculturele samenleving.
De vriendschap komt uitgebreid aan bod in dit boek. Menno is Teus’ vriend uit zijn vorige school, Ryan is zijn huidige vriend en in zijn nieuwe buurt raakt hij ook meteen met de buurjongen bevriend. Het zijn allen hechte en oprechte vriendschappen.
Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm door Teus. De lezer zit op de eerste bladzijde al meteen mee in de klas, waar Teus een opdracht moet uitvoeren. Deze schrijfstijl waarbij je als lezer meteen in de ik-figuur én zijn omgeving binnendringt, zorgt ervoor dat je het boek niet meer wil wegleggen vooraleer het uit is.
Leuk zijn de tekeningen in grijswaarden die boven elk nieuw hoofdstuk staan. Ze geven een voorsmaakje van wat er in het hoofdstuk zal gebeuren.
Fietsen door een leeg huis is een warm en intens boek, dat je niet loslaat wanneer je het uit hebt.
Lut Vanderaspoilden