In dit vierde boek verklapt Frank bij het begin dat hij met zijn vriend Bert dolgraag samen gaatpicknicken … ‘Maar er gaat altijd wel iets mis.’ Nu eens begint het te regenen, dan weer komen er wespen en het ergste zijn de brutale eekhoorns die hun eten stelen. Vandaag echter wordt de picknick perfect. De zon schijnt, er zijn wespen noch eekhoorns én Bert heeft een doos met een verrassing meegenomen. Op de prent schittert die doos geel fluorescerend, waardoor niet alleen Frank maar ook de kijkers heel nieuwsgierig worden. Hun geduld wordt flink op de proef gesteld wanneer Bert nog even een dutje wil doen. Franks houding en mimiek maken overduidelijk dat hij dat niet fijn vindt. Hij tilt het deksel even op, waardoor ook de kleine luisteraars kunnen zien dat de doos vol heerlijke koekjes zit. Frank kan zich niet bedwingen en eet er eentje op, dan nog een en nog een … Als de doos leeg is, beseft hij wat hij heeft gedaan en bedenkt hij wat hij zelf een briljant plan noemt: hij zal de eekhoorns de schuld geven. Bert toont meteen medelijden waardoor Frank zich heel ongemakkelijk gaat voelen. Zijn schuldgevoel wordt zowel in woord als in beeld heel raak omgezet, waardoor kinderen zich perfect kunnen inleven. Natuurlijk wil Frank het weer goedmaken. Het slot is een mooie ode aan de vriendschap … met een verrassend staartje.

Frank en Bert en de verdwenen koekjes schittert als de felgele doos met verrassing. Reken maar dat kinderen van de inhoud zullen smullen.

Jan Van Coillie