‘Weerbaarheid’. Het is een van die toverwoorden. Wie weerbaar is, durft eerlijk vertellen wat diens wensen en behoeftes zijn en waar de rode lijnen zich bevinden, met respect voor de wensen en rode lijnen van de ander. Makkelijker gezegd dan gedaan, en al zeker voor wie conflicten wil vermijden. Om de goeie vrede te bewaren, laten die al ‘ns over die rode lijnen heen lopen, zeggen ze ‘ja’ waar ze ‘nee’ voelen en cijferen ze zichzelf weg om toch maar tot harmonie te komen. Het lastige daarmee is dat er vaak wel een soort bovengrens staat aan wat dergelijke ‘conflictvermijders’ tolereren. Duw er lang en hard genoeg ja’s uit waar die vanbinnen nee’s voelen, daag hun rechtvaardigheidsgevoel goed uit en stapel de onhaalbare instructies ‘ns stevig op.
En BAM! Daar is ie! De woede-uitbarsting als signaal dat het genoeg is geweest. Maar ja, die schiet natuurlijk ruim het doel voorbij. Door zo’n woede-uitbarsting verlies je vaak net alle krediet. Uitvliegen over een futiele kleinigheid, die toevallig net de laatste druppel was. Beter is het om van bij de start nee te zeggen waar je nee voelt, onrechtvaardigheden te benoemen en onhaalbare instructies te counteren met praktische tegenargumenten. Weerbaar te zijn dus.
Dat is ook het advies van ‘Wolf en Rolf’, in veel minder woorden en veel meer beelden en met Wolf en Rolf in de hoofdrol. In Rolf woont een Wolf, een prachtige witte wolf, die in de eerste helft van het boek vaak bijna de hele pagina inneemt. Wolf is weerbaar, Rolf is dat wat minder. Rolf geeft niet zo goed aan wanneer hij verdrietig is, of wanneer hij het gedrag van z’n leeftijdsgenoten niet op prijs stelt. Hij laat zich overrompelen door alles wat moet en hoort, maar krijgt het niet gezegd. Telkens wanneer Rolf vermijdt te zeggen wat ie voelt, groeit Wolf dik aan. En nog… En nog…
En BAM! Daar is ie! De woede-uitbarsting waarmee Rolf te kennen wil geven dat z’n hoofd vol zit en dat het nu echt genoeg is. Hij wil niet altijd lief zijn en kan het ook niet. Maar ja, zo’n woede-uitbarsting schiet ruim doel voorbij. Wolf geeft Rolf advies over hoe het anders kan. Hij benadrukt hoe belangrijk het is om te tonen wat je voelt en te zeggen wat je denkt. Dat lukt Rolf best aardig, waardoor Wolf meteen veel minder plaats in op het blad. Veel evenwichtiger zo!
Zeker niet uniek in zijn soort, maar met sprekende illustraties en een overtuigende uitwerking!
Eline Zenner