Het is gedurfd, een jeugdboek schrijven over de impact van seksueel grensoverschrijdend gedrag op een jeugdig slachtoffer. Paulien Weikamp schreef een vlot leesbare en bij momenten indringende roman die echter toch niet helemaal overtuigt.
De plot is helder, maar tegelijk behoorlijk voorspelbaar. Jaren terug werd Merel lastiggevallen door een collega van haar moeder op een tuinfeestje. Ze probeert wat gebeurde te verdringen en zelfs tegen haar moeder en haar beste vriendin Imme laat ze niets los. Ze heeft moeite om een relatie te beginnen met een jongen, maar onder sociale druk (ook van Imme) waagt ze toch de sprong met Joris, de knapste jongen van haar school. Het wordt een afknapper. Zodra Joris meer lichamelijk contact wil, doemt de nare ervaring uit het verleden op en bevriest ze als het ware. Als lezer had je overigens allicht al lang door dat Joris een zelfingenomen macho en een groot klein kind is, die haar liefde helemaal niet verdient.
Het gaat nog meer stormen in haar binnenste als ze Elvis ontmoet, een van de ‘Wolven’, een groep jongeren met een kwalijke reputatie. Die reputatie blijkt gebaseerd op vooroordelen, ook al omdat hij een jongen van kleur is. Hij blijkt echter (in tegenstelling tot Joris) bijzonder empathisch, lief en ‘volwassen’, positieve kenmerken die wel erg nadrukkelijk in de verf gezet worden. Tussen hem en Merel bloeit dan ook iets moois, wat onvermijdelijk leidt tot de eerste echte, hartverwarmende zoen op het einde: ‘Ik kuste hem alsof we nog nooit hadden gezoend, alsof het de eerste keer was, alsof we samen een nieuw leven zouden beginnen. Ik kuste hem als een net niet verdronken zeemeermin in de armen van haar man. En alles wat ik voelde was vuur. Een schitterend spetterend eindeloos durend vuur.’ Het citaat is illustratief voor de vlotte, maar weinig sprankelende stijl, soms op het randje van het clichématige. Die stijl wordt soms ook populariserend (met veel jongerentaal), bijvoorbeeld in de passage waarin Merel samen met haar boezemvriendin op een wel erg twijfelachtige manier wraak neemt op de man die haar ooit betastte. Dat fragment zorgt ook voor een zwak moment in de plot, wanneer ze al te gemakkelijk ontsnappen aan de veiligheidsagent.
Ondanks deze kanttekeningen, biedt het boek veel kansen voor jonge lezers om zich in te leven en mee te leven met de hoofdfiguur. De mooiste pagina’s echter hebben te maken met de zeemeermin uit het fragment hierboven, een zeemeermin die symbool staat voor Merels angst om verzwolgen te worden en de kracht om terug boven te komen. In dat fragment brengt Elvis Merel naar een oude villa, waar ze samen in de ban geraken van een wonderlijk tafereel. Een oude man tilt zijn vrouw uit een rolstoel, gespt haar een zeemeerminnenstaart aan en draagt haar in hun zwembad, waar ze even een gevoel van vrijheid en puur geluk ervaart. De scène is zo filmisch en met zoveel gevoel beschreven dat je er als lezer niet alleen bijna tastbaar bij bent, maar ook sterk de gevoelens mee beleeft. In een dergelijk fragment glinstert waar talent.
Jan Van Coillie