Het nieuwste prentenboek van Oliver Tallec doet meteen denken aan de klassieker Kikker en het vogeltje van Max Velthuijs. Tegelijk past het in Tallecs reeks met Eekhoorn in de hoofdrol en sinds Een beste, beste vriend ook met Pok, een wezentje met een paddenstoelenhoed als vriend.
Slaapt hij? is een herfstverhaal vol herfstkleuren. Eekhoorn en Plok gaan op pad naar de gele weiden, waar Merel, hun lievelingsvogel fluit. Maar wat vreemd, hij is er niet… let op de voorovergebogen boom die mee lijkt te zoeken. Ze zoeken overal, tot ze Merel vinden, midden op het taf onder een werveling van boomstammen. Ze denken dat hij ligt te slapen en proberen stil te blijven, maar als dat te lang duurt, spreken ze hem aan en maken ze lawaai, maar Merel geeft geen kik.
Dan halen ze Gunther, hun muizenvriend, erbij (net als Kikker en zijn vriendjes bij Max Velthuis er Haas bij riepen). Gunther stelt voor om Merel de lucht in te gooien, maar hij is veel te zwaar. Dan zegt Plok het grote woord: ‘Misschien is hij dood.’ Gunther reageert woedend en ze blijven lang wachten, tot de conclusie onvermijdelijk wordt: ‘Merel is niet een beetje, maar echt helemaal dood.’
Met takjes, twijgjes, bladeren en een dennenappel als bekroning bouwen ze een waardige ‘schuilplaats’ voor Merel. Gunther leest een gedicht voor en dan is het tijd om, net als bij het begin van het verhaal, weer op pad te gaan. Ze besluiten een mooie plek naar Merel te noemen, om hem nooit te vergeten. In de ‘Merelweide’ (die ‘prachtig geel als altijd is’) vinden ze ten slotte een andere vogel die er zijn mooiste lied zingt, een einde waarin het slot van Velthuijs’ klassieker doorklinkt. Bij Velthuijs luidt het: ‘In de boom bij de heuvel zat een vogel./ Hij zong een prachtig lied – zoals altijd.’
Boeken over de dood voor jonge kinderen zijn er volop. Maar er zijn slechts weinig auteurs/illustratoren die erin slagen het onderwerp op zo’n eenvoudige, niet opdringerige manier te brengen dat jong en oud meteen kunnen meevoelen, ook met wat onuitgesproken blijft.
Jan Van Coillie