Dit boek is het tiende deel uit een reeks boeken over het leven van de kinderen op het Drakeneiland. Het werd uitgegeven naar aanleiding van het veertigjarig jubilee van de schijfster bij de uitgeverij Leopold. De negen eerste delen werden geschreven tussen 2007 en 2014. De plot van dit deel is bedacht in samenwerking met Juliette, één van de lezers van de serie. Zij stuurde een bericht naar de schrijfster waarin ze haar idee uit de doeken deed. Lydia Rood vond dit concept zo leuk, dat ze besloot om samen met Juliette deze plot helemaal uit te werken.
In dit tiende deel speelt Liam, de Schout van het eiland, de hoofdrol. Er is geen zuiver drinkwater meer op het eiland en er ontstaat paniek en ruzie. Liam moet trachten de gemoederen te bedaren. Een groep kinderen wil op jacht, ook al is dat tegen de wetten van het eiland. Liam volgt hen en valt in een metersdiepe, donkere schacht in een grot. Hoe kan hij hieruit komen en hoe moeten de kinderen het waterprobleem oplossen?
Je kan dit tiende deel volgen als je geen enkele van de andere boeken uit de reeks hebt gelezen. Maar het vraagt wel wat inspanning. In de eerste hoofdstukken word je overstelpt met namen, titels, taken en functies. Je leest over Bombinie, Parlevinkers, De Schout, de Spellier, de Koddebeier en vraagt je af in welke wereld je bent terecht gekomen. Net wanneer je het gevoel hebt dat je het nu wel wat door hebt, kom je in een ingewikkeld spel terecht. Julia, de verteller, vertelt een spel-verhaal dat dient om de kinderen terug wat energie te geven. De groep kinderen leeft immers al lang op het eiland en velen hebben last van de bukziekte (= heimwee). Als er een groepje subversieven tegen alle regels in op jacht wil, tracht Julia hen tegen te houden door een verhaal te vertellen gebaseerd op ‘The Lord of the flies’. Alles komt in een stroomversnelling terecht wanneer het drinkwater besmet blijkt te zijn en er dringend een oplossing gevonden moet worden. Wanneer iedereen begint te beseffen dat samenwerken op het Drakeneiland cruciaal is, komt alles weer in orde.
De hoofdpersonages van dit verhaal worden treffend neergezet. De situatie op het Drakeneiland is buitengewoon omdat er enkel kinderen wonen, maar de dynamiek in de kindergroep is herkenbaar voor elk kind.
De schrijfstijl van Lydia Rood zorgt ervoor dat het verhaal geen enkele keer stokt. Een verteller richt het spotlicht de hele tijd op Liam. Vanuit zijn standpunt beleeft de lezer alles mee. Het relaas van de gebeurtenissen wordt afgewisseld met veelvuldige dialogen. Af en toe is er ook plaats voor een treffende, bijna poëtische beschrijving: “Rechts de vuurzee van de ondergaande zon, links kwam het donker aansluipen door de Groene Heuvels. Ver voor hen, waar het bleke blauw van de zee en het zachtroze van de lucht elkaar raakten, maakte een zwartige vorm een wijde bocht, op weg naar de vaste wal.” (blz 141)
Hier en daar wordt het verhaal nog dynamischer gemaakt door een treffende zwart-wit tekening. Als extraatjes achteraan het boek, vertelt de schrijfster hoe ze aan de plot kwam en krijgt ook Juliette even het woord. Je leert in een apart hoofdstukje ook hoe je zelf water kan zuiveren. Voor wie helemaal weg is van de boekenreeks over het Drakeneiland is er ook een website: https://www.drakeneiland.nl/
Lut Vanderaspoilden