Laurens is jong en maakt muziek, gaat naar school, heeft vrienden en aandacht van de meisjes, alles gaat voor hem volgens plan. De wereld ligt aan zijn voeten en hij kan alles aan. ‘Unbreakable me’, noemt hij zichzelf.
Maar op een dag loopt het mis in de liefde, dan sterft ook zijn opa nog, bij wie hij altijd terecht kon als hij problemen had of hij raad nodig had, in die weken breekt Corona uit, en zijn beste vriend keert hem de rug toe. Op de koop toe verhuizen ze naar een huis dat niet af is, een huis waar zijn papa de laatste jaren veel werk en tijd heeft ingestoken. Veel te veel, daardoor maken mama en papa zoveel ruzie. Omdat zijn kamer niet af is, hij geen kamer met zijn broer wil delen en hij de ruzies tussen zijn ouders niet altijd wil horen, verhuist hij naar een caravan, achter in de tuin. Om alle zorgen te vergeten, gaat hij met zijn hond Bono lopen. Hij maakt er een erezaak van om altijd maar harder te lopen en hij begint ook minder te eten. Daardoor vermagert hij zienderogen en om dat te verdoezelen, trekt hij verschillende truien over elkaar aan.
Op een keer wanneer hij staat te douchen, komt zijn broer de badkamer binnen en ziet die hoe mager hij is. Vanaf die dag verandert er veel, wanneer het verdict valt: anorexia. Iedereen raadt hem aan meer te eten en minder obsessief te bewegen, maar dat valt erg tegen want zo gemakkelijk is het niet. Iets in zijn hoofd zegde net het omgekeerde.
Ik heb het boek gelezen nadat ik op televisie Laurens zijn verhaal had horen vertellen. Heel indrukwekkend is het hoe hij van zo ver is gekomen, maar het ondanks alles toch heeft gered. Omdat het zo levensecht is, is zijn verhaal een echte aanrader voor elke jongere die van ver of dichtbij met de problematiek te maken heeft. Als gewezen leraar Nederlands heeft Guy Didelez voeling met jongeren. Coauteur Laurens Van de Velde hoopt met dit boek veel mensen te bereiken die harde klappen in het leven kregen en hen te laten zien dat er – hoe diep je als mens ook mag zitten – altijd redding mogelijk is.
Magela Thielemans