Het schilderplezier spat bijna letterlijk van de cover van Shaloshvili’s nieuwste prentenboek. De kleine, wollige, grijze poes met zwembrilletje en -bandje laat het water opspatten. Doordat figuur en druppels in hoogdruk zijn aangebracht, kun je ze niet enkel zien, maar ook voelen. Dat nodigt uit om het boek open te slaan.

Meteen op de titelpagina sta je oog in oog met de knorrige Lonnie. Knap hoe de illustratrice die emotie in beeld brengt. Lonnies knorrige gezicht zie je van opzij op de openingsprent, waar de kleine kat met mama aan het ontbijt zit. Ze bedenken wat ze die dag gaan doen. Mama doet het ene voorstel na het andere: naar het park gaan, gaan zwemmen of naar de bioscoop. Knorrige Lonnie wimpelt ze allemaal af. Fijn is dat mama haar niet terechtwijst, maar geduldig voorstelt dat Lonnie best even naar buiten gaat. Daar komt haar vriendinnetje Mila aan en die weet de ‘perfecte oplossing tegen knorrig zijn’. Een oplossing die voor elke kijker/lezer/luisteraar, jong en oud, herkenbaar en hartverwarmend is.

Shaloshvili’s prenten geven je niet alleen een warm gevoel, ze fascineren ook door de eigenzinnige composities, perspectieven en kleurencombinaties. Door het gekantelde perspectief bij de ontbijtscène aan het begin wordt je blik als het ware naar de poezen aan tafel toe gezogen. En de donkere kleuren in de bioscoop zorgen voor extra sfeer. Bovendien kun je op de prenten heel wat grappige details ontdekken, vooral in de ongerijmde combinaties van dieren en voorwerpen: zoek het muisje (met lepel, autootje, zwemvliezen, boek, fiets …) en geniet van de poezen met hun grappige hoedjes die lijken op de dop van een papfles.

Naast kijk- is ook voorleesplezier verzekerd. De vertaling is creatief en klankrijk. Het is genieten van combinaties als ‘De schommels zijn te schommelig/ en de zandbank is te zanderig en…// de glijbaan is te glijerig’ of een leuk woordje als ‘wiebelbillen’.

Van Lonnie is een beetje knorrig kun je uiteindelijk alleen maar vrolijk worden.

Jan Van Coillie