Kusje is een omkeerboek. Ik moet toegeven dat ik dat eerst niet doorhad, waardoor ik in het midden van het boek even verward raakte. Daar moet je het boek kantelen en opnieuw van de andere kant beginnen.

Ik begon met het verhaal van kleine tijger, want dat was wat mijn vijfjarige luisteraar wou. En ik kan me voorstellen dat ze meteen in de ban was van het schattige tijgertje op de cover, dat een kusje de lucht in stuurt, gevolgd door een slinger van sterretjes en bolletjes. De zachte pasteltinten versterken het warme gevoel.

In het boek merk je meteen dat Tijger heel moe is. Hij wil slapen, maar dat lukt iet zonder een welterustenkusje. Muis, de apen en de struisvogel hebben allemaal een reden om dat kusje niet te geven. De maan zou dat willen doen, maar dan verschijnt een schim van een dier dat best akelig lijkt te zijn. Het is dan ook voor de kijker een grote verrassing als het de papa van Tijger blijkt te zijn. Die ziet er helemaal anders uit dan je verwacht had. Nog verrassender is de knuffelpartij met vier op de centrale dubbele pagina.

Tijd om het boek om te draaien en te beginnen met het verhaal van de kleine krokodil, dat heel erg lijkt op dat van Tijgertje. De woorden zijn bijna dezelfde, maar de beelden verschillen, tot de heerlijke knuffelpartij op het eind. Dit kusje sluit je als voorlezer en kijkende toehoorder meteen in je hart. Het geeft niet alleen een zalig warm knuffelgevoel, maar biedt ook een verrassende kijk op vanzelfsprekende diversiteit.

Jan Van Coillie