In het begin begreep ik de lovende reviews op de cover van Keerpunt niet goed, omdat ik geen band had met het hoofdpersonage, Max. Maar dat veranderde snel. Max woont na de scheiding van zijn ouders samen met zijn moeder en haar nieuwe vriend. Zijn vader is nog in beeld maar sinds hij iets begon met een vriendin van zijn ex-vrouw is er tussen beide partijen een open offensief gaande: ‘Kunnen ze weer touwtrekken om te zien wie de sterkste is. Alleen zien ze even over het hoofd dat ik het touw ben.’ (17)
Het samenwonen loopt zeer stroef, want niemand begrijpt Max. Na de zoveelste ruzie met slaande deuren is hij het beu, en besluit hij dat hij niet langer thuis kan blijven. Waar naartoe? Naar de boot van opa, die aangemeerd ligt aan de kust. Nadat hij de sleutel (zonder toestemming te vragen) bij opa heeft opgehaald, start de missie van Max om onzichtbaar te worden. Aangezien hij een zwarte huid (zijn eigen woorden) heeft en heel groot en breed is, wordt dat een hele uitdaging. De missie wordt weergegeven als een soort game, met de score boven elk nieuw hoofdstuk. Zonder al te veel problemen bereikt Max de Keerpunt.
Aan het begin van het verhaal is Max ervan overtuigd dat hij niemand nodig heeft, en wil hij koste wat het kost bewijzen dat hij zich alleen kan redden. Een paar dagen isolatie op de boot en wat tegenslag later, beseft hij dat hij het alleen niet redt. Gelukkig is er zijn buurvrouw Minne, en later ook Duimpje. Duimpje is een meisje dat hij op een dag in de vogelkijkhut vindt. Ze weigert hem eerst te vertellen wie ze is, vandaar dat hij haar Duimpje doopt. Max herkent zich in Duimpje, die weggelopen is omdat haar ouders altijd ruzie maken en beslist vrijwel direct dat ze bij hem mag blijven tot ze zich klaar voelt om naar huis te gaan: ‘Iemand moet zich toch over Klein Duimpje ontfermen tot zij er klaar voor is het gevecht met haar spoken aan te gaan.’ (120) Hun tijd samen leert Max hoe het voelt om verantwoordelijkheid te dragen voor iemand anders, en dat daarbij ook moeilijke beslissingen horen. Maar zijn intenties zijn loepzuiver. Zijn drijfveer is altijd dezelfde: pas wanneer Zaya zelf er klaar voor is. Tot er iets gebeurt waardoor langer wachten geen optie meer is.
Zaya en Max delen het gevoel zich thuis niet thuis te voelen. Ze lijden allebei onder de ruzies daar en willen er aan ontsnappen door weg te lopen. Minne daarentegen toont Max de andere kant van het verhaal. Zij moet noodgedwongen voor zichzelf zorgen, al sinds ze ongeveer even oud was als Zaya nu. Zij heeft niemand die haar helpt, en staat er helemaal alleen voor. Zij durft niet weg te lopen omdat ze ongerust is dat haar mama (die momenteel opgenomen en in behandeling is) haar niet meer zal kunnen vinden. Zij remt hem af en doet hem nadenken.
Op het moment dat Max Zaya tegenover Minne verdedigt, heb je Max helemaal in je hart gesloten, neem dat maar van me aan. Minne omschrijft het mooi: ‘Jij bent een gans, je hebt alleen jouw vlucht medeganzen nog niet gevonden.’ (82) Volgens mij heeft hij ze met Zaya en Minne zonder twijfel gevonden. Daarna leef je gewoon helemaal met hem mee: de twijfels, de onzekerheid, het gevoel dat hij het juiste doet maar dat het tegelijk ook heel fout is. Deze tegenstelling is niet de enige, het verhaal zit er vol mee, zie hierboven wat ik schreef over Minne en Max. Ook het verhaal vormt een tegenstelling: wat begint als een spel eindigt in een totale Game Over.
De naam (Klein) Duimpje gaf het al een beetje weg, maar het verhaal bevat ook wel wat sprookjeselementen. Zo is er een heel duidelijke scheiding tussen goed en kwaad: thuis is kwaad omwille van de ruzies, Max is goed want hij biedt Zaya steun, een sidekick. Hij is geen grote boze wolf maar eerder een grote vriendelijke reus. Ik zie hierin ook wel een tactiek om de harde realiteit wat te verzachten, want Max en Zaya hebben allebei geen (t)huis, geen geld, geen eten, geen steun en zijn helemaal alleen, tenminste tot ze elkaar ontmoeten.
Het is een prachtig, ontroerend en tegelijk hoopvol verhaal. Want ja, zoals het bij een sprookje hoort, is hier ook sprake van een happy end, maar eentje waarvoor eerst nog heel wat moet worden opgelost. Het is een coming-of-age-verhaal, waarin het leren zien van de andere kant van het verhaal een belangrijke terugkerend thema is. Het verhaal laat ook zien hoe moeilijk het kan zijn om iemand te geven en voor iemand te zorgen. Hoe fouten maken er ook bij hoort, en dat jouw medeganzen jou begrijpen, en vergeven.
Barbara Artoos