De auteur van de waanzinnig populaire reeks De Waanzinnige Boomhut startte een nieuwe serie onder de veelzeggende titel ‘Adventures unlimited’ (die niet vertaald wordt in deze Nederlandse versie). De titel van dit eerste deel begint niet minder merkwaardig met ‘Jij & ik’. Zowel de tekst op de achterkant als de eerste zin van het boek zetten meteen de toon: ze spreken de lezers rechtstreeks aan alsof ze hen al lang kennen: ‘’Hé jij daar – ja, jij! en ‘We hebben samen heel wat ongelooflijke avonturen beleefd, vind je niet?’ Wat verder blijken die jij en ik personages in het boek te zijn. Het is alsof je als lezer in een van die personages gezogen wordt.
Ook die ‘ongelimiteerde avonturen’ mag je letterlijk nemen. Je rolt, struikelt, hotst en botst als lezer van het ene doldwaze avontuur in het ander, waarbij alles mogelijk en niets te gek is. Het verhaal samenvatten is onmogelijk door alle absurde bokkesprongen (onderweg zijn ook de hoofdpersonages het plot kwijt) maar een willekeurige selectie van de avonturen geeft toch een voorsmaakje.
De jij uit het verhaal wil op avontuur gaan, maar de ‘ik’ vindt dat te gevaarlijk omdat hij zijn gelukskonijnenpootje kwijt is’. Ze trekken toch hun avonturenpakken aan en racen weg met hun anti-ongelukken-avonturenauto. Als ze in een afgrond storten, blijkt hun auto ook te kunnen vliegen. Dat duurt maar even want ze vliegen te pletter tegen een boom en net dan ontmoeten ze de gemene Johnny Knokkelkop in het Land van Verloren Voorwerpen. Plots duikt er een woeste stier op die zijn goed humeur verloren is en wat later ook een vliegend horloge. Dit bonte gezelschap trekt verder.
In de hoogste nood duikt er altijd wel een knotsgekke oplossing op, die, zoals ‘jij’ zegt ‘zo krankzinnig dat het kan werken’ is. Zo vliegen ze op zeker moment verder in een badkuip, omhooggetrokken door verloren sokken. En als ze het plot van het verhaal kwijt zijn, komt redder Plottie tevoorschijn, die in zijn boek meerdere plots laat zien, waartussen hun verhaal tot dan toe steekt. Door de ‘stinkvoetenstank’ te volgen, belanden ze in het ‘Kwijtpootimporium’, worden ze achtervolgd door een hongerige gigantische kat, verdrinken ze bijna in de zee van de slapende schildpadden en belanden ze na nog veel geruzie en getouwtrek terug in hun clubhuis, waar de verloren konijnenpoot gewoon al die tijd onder hun zetel lag, een weinig origineel slot, waarna er natuurlijk een vervolgdeel aangekondigd wordt.
Niet alleen het knotsgekke verhaal, maar zonder twijfel ook de cartooneske illustraties zullen veel jonge lezers aanspreken. Typisch voor dit genre is dat die illustraties meer plaats innemen dan de tekst en ze veel elementen uit strips bevatten, zoals tekstballonnen, een mix van lettertypes en -groottes en soms ook hele stripstroken. Net als in de Boomhuttenserie krijg je ook fantasierijke ruimtes te zien, zoals het clubhuis met wegwijzers naar onder meer de avonturenvoertuigengarage, de avonturenpakkenkamer en de avonturensnackkast. Een apart ‘kijkavontuur’ biedt ook de ‘meest onbehulpzame kaart’ van het Land van Verloren Voorwerpen. Voor extra kijk- en leesplezier zorgen de woord- en beeldgrapjes. Wanneer de avonturenauto van de klif in zee gereden is, zie je drie haaien met tekstballonnen. De eerste zegt: ‘Ik heb zin in iets ijzerhoudends.’ De tweede: ‘O nee, ik heb eerder een ZINKtekort’ en de derde: ‘ZINKEND ijzer?’
Wie een hechte plot, uitgediepte personages of een originele, literaire stijl verwacht, krijgt van dit boek zonder twijfel een knokkkelkop. Maar voor veel jonge lezers die louter ontspanning en absurde humor zoeken, is dit het einde. Of liever het begin van een reeks waar ze verslaafd aan kunnen raken.