Een volwassen aalscholver en een jonge witwanggibbon, een klein mensaapje. Het is niet meteen een doordeweekse combinatie. Toch ontfermt de aalscholver zich zonder te twijfelen over het aapje, vanaf de eerste aanblik.

De illustraties brengen je elke bladzijde een kernmoment uit het ouderschap. De aalscholver opent de vleugels om zich te ontfermen over het kleine geweld. De gibbon plaagt de aalscholver en probeert te stoeien, wat de aalscholver minzaam toestaat. De gibbon ontdekt de fauna en flora rond zich, wijst naar wat nieuw is, letterlijk en figuurlijk ondersteund door de aalscholver. Die houdt de wacht terwijl de gibbon slaapt, draagt de gibbon mee in de nek op vlucht door de wereld, voedt, onderzoekt, durft vrijheid te bieden en los te laten. Die onvoorwaardelijke liefde helpt de gibbon om te groeien en draait zo uiteindelijk de zorgrelatie om. Het wordt de aalscholver die schuilt bij de grote gibbon.

Die kernpunten van het ouderschap lees je af van de pagina’s dankzij de sobere maar kleurrijke illustraties. Centraal daarin staan telkens de aalscholver en de gibbon: de acties die ze delen, hun blikken die kruisen. Je ziet ze in het gras, op het strand, in de lucht, in de bomen en aan het water. Waar dan ook zie je ze vooral samen, in hun verhouding tot elkaar. Die focus op de kern vind je ook in de versregels, een handvol per pagina met zorgvuldig gekozen woorden en bescheiden rijm. Je krijgt er het perspectief van de aalscholver, die zich ontfermt maar ook de eigen rol bevraagt.

“ik steek mijn snavel
in de wind
kijk naar mijn grote, sterke kind
over mijn wangen zoute stromen
‘was het toevallig dat ik je ving,
lief aapje van mijn dromen?’

je schudt je hoofd
mijn lijf schudt mee
‘nee, mama, nee’

‘ik koos jou’ zeg jij, ‘omdat…
jij de grootste vleugels had”

Zorg is universeel. Net als de liefde die daaruit ontstaat.

Eline Zenner