Met Ilos schreef Marion Brunet zich in de near-future scifi in, een subgenre van science fiction dat zich afspeelt in de nabije toekomst. Het gaat om verhalen die ergens in de komende decennia spelen, en daardoor voor lezers best herkenbaar blijven. Je ziet maatschappelijke structuren, technologische innovaties en ecologische verschuivingen die je niet volstrekt onrealistisch lijken en je net daardoor tot reflectie aanzetten.
Het is net wat je krijgt bij Ilos. Het verhaal speelt zich ergens in de tweede helft van de eenentwintigste eeuw af in Marseille. De stad is er half ondergelopen door tsunami’s en een stijgende zeespiegel. De bevolking blijft op de loer voor nieuwe tsunami’s. De temperaturen liggen in de zomer onhoudbaar hoog, vooral voor wie zich geen airconditioning kan veroorloven of zich aan de regels houdt en die niet installeert. De maatschappij heeft zich haarscherp opgedeeld in de traditionele tweespalt tussen haves, een superkleine elite van ultrarijken die de macht in handen hebben en doen wat ze willen, en havenots, het gros van de mensheid dat een manier moet vinden om te overleven in de broeierige temperaturen. Daarbovenop zijn er klimaatvluchtelingen, die door de ultrarijken op elke mogelijke manier geweerd worden. Brunet zet een wereld neer die je helaas moeiteloos als dystopisch-maar-realistisch toekomstbeeld omarmt.
In de onvermijdelijke zoektocht naar een sprankeltje hoop vind je als lezer een bende jonge mensen die klaar zijn voor verzet. Centraal in het verhaal staat Nolane, die samen met broer Gal opgroeit zonder ouders. Als getrainde duikers met een ongeziene longinhoud worden ze opgemerkt door de Commodore, een superrijke zakenman die ook de politieke touwtjes van Marseille in handen heeft. Bij de start van het verhaal overlijdt broer Gal tijdens een door de Commodore verplichte duik. Door een samenloop van omstandigheden komt Nolane in de nasleep van dat avontuur in dienst van de Commodore, als ‘lijfwacht’ van Bonnie, een jonge topzwemster die de Commodore financieel ondersteunt in voorbereiding op de Olympische Spelen.
Terwijl ze tijd doorbrengen op het landgoed van de Commodore groeit hun band met de neef van de Commodore en een van de lijfwachten. De groep breidt nog verder uit, tot zelfs de eigenzinnige oma van Bonnie. Hun doel is verzet: de Olympische Spelen verstoren om hun impact op de klimaatverstoring te onderstrepen én, vooral, een groep klimaatvluchtelingen aan land te helpen brengen.
Dit verhaal krijg je in vlot te lezen proza dat nu eens relatief traag de wereld uittekent waarin Nolane en haar vrienden leven en dan weer in hoger tempo het avontuur laat ontwikkelen. Er zijn best veel personages, zowel in de kerngroep rond Nolane als daarbuiten. Toch slaagt Brunet erin die elk voldoende diepgang en een plausibele ontwikkelingslijn te geven. Ook de LGBTQI+-lijn tussen Bonnie en Nolane staat centraal genoeg om betekenis te krijgen, maar blijft subtiel genoeg om niet af te leiden van de hoofdboodschap. Lof ook voor de soepele vertaling door Lies Lavrijsen.
Het is dan ook te begrijpen waarom Brunet (onder andere) de Astrid Lindgren Memorial Award van 2025 kreeg. Uit het juryrapport:
“Brunet belicht brandende maatschappelijke kwesties en schetst scherpe portretten van kwetsbare groepen en jongeren die in opstand komen tegen de vaste patronen van het leven in een steeds materialistischer en dreigender sociaal klimaat.” (https://alma.se/en/laureates/marion-brunet, geconsulteerd 28 juni 2026)
En voor wie de smaak helemaal te pakken krijgt: in het voorjaar van 2027 volgt een tweede verhaal in
Eline Zenner