Valeria Docampo is ongetwijfeld een van de meest fascinerende illustratoren van het moment. Ze maakte onder meer naam met Het land van de grote woordfabriek en haar versie van De kleine prins. Ook in Het Woud van Weilin is haar eigen stijl meteen herkenbaar. Je blik verdwijnt vanzelf in de kleurrijke prenten met blauwe bomen en een zwierige lijnvoering die tot uiting komt in kronkelende stammen en takken, overvloedige planten en bloemen, linten en nevelslierten. Ze trekt ook de aandacht met wisselende perspectieven en door in- of uit te zoomen. Indrukwekkend is het vogelperspectief waardoor je met de kraanvogels mee vliegt en de close-up van de vurige ogen en neusgaten van de monsterlijke draak.

Draken spelen een hoofdrol in het verhaal dat zich ook door de kledij en gezichten in China lijkt af te spelen. Ergens in een idyllisch woud leven mensen in harmonie met de natuur. Mens en natuur worden beschermd door de vriendelijke draak Weilin. Op een dag vertrekt de draak naar de overkant van de wolken om regen te halen. Hij belooft na drie dagen terug te zijn. Pas na acht dagen duikt een monsterlijke draak op, met de stem van Weilin. De kinderen vertrouwen het niet, maar de volwassenen laten zich meeslepen door de woorden van het monster. Ze hakken bomen om en bouwen er ploegen mee om een grotere oogst te hebben. Er valt echter zoveel regen dat de ploegen vast komen te zitten en de oogst mislukt.

Jong en oud gaan vervolgens samen op zoek naar de echte draak Weilin. Onderweg beseffen de volwassenen dat het monster hun ‘kleine kantjes’ uitbuitte en hen van de natuur verwijderde. Met vereende krachten kunnen ze de gevangen lieve draak bevrijden en leren ze een belangrijke les: ‘Hun geluk was er altijd al geweest, heel dichtbij, in het hart van de natuur.’

Het Woud van Weilin brengt in woord en beeld een magisch verhaal over het belang van liefde, samenwerking, verbondenheid tussen jong en oud en tussen mens en natuur.

Jan Van Coillie