De auteur James Ponti kende ik van de reeks ‘Wereldspionnen’. Deze reeks werd gesmaakt door vele kinderen én volwassenen. In Amerika bracht de auteur vóór deze reeks al een andere reeks uit, gebaseerd op twee twaalfjarigen die gek zijn op raadsels. Florian, het hoofdpersonage, bedacht een eigen methode om raadsels op te lossen. Met het TOAST-principe (de Theorie Over Alle Subtiele tekens) brengt hij het zelfs tot hulp van de FBI. Hij lost er raadsels op die voor professionelen onoplosbaar zijn. In dit boek stuiten ze aan op een kunstroof in de National Gallery. Door de opmerkzaamheid van Florian en zijn beste vriendin Margaret wordt zowaar een beruchte misdaadorganisatie geklist. Het duo lost de roof op terwijl ze er ook nog moeten in slagen om hun huiswerk op tijd af te geven.
Omdat ik de ‘wereldspionnen’ zo graag had gelezen, begon ik met hoge verwachtingen aan dit boek. Die verwachtingen werden ingelost. Ponti gebruikt opnieuw zijn vertrouwde recept. Ook dit boek heeft een enorme vaart door de vele dialogen. Je kan het weer moeilijk wegleggen als je eenmaal begonnen bent. Ongemerkt krijgt de lezer opnieuw heel wat informatie voorgeschoteld. Ditmaal worden we ondergedompeld in de kunstwereld. We komen heel wat te weten over Monet, Gauguin, Van Gogh en de kunstwereld. We vinden de karakteristieke korte, behapbare hoofdstukjes terug. Deze keer wordt het verhaal niet verteld door een verteller. Florian, het hoofdpersonage stelt zich aan de lezer voor en vertelt het hele avontuur. Persoonlijk vind ik dat leuker, omdat de lezer zich kan identificeren met het hoofdpersonage en als het ware op de eerste rij zit bij elke plotwending.
In Amerika heeft dit boek nog twee vervolgtitels. Ik ga ervan uit dat ook deze twee in de toekomst vertaald zullen worden. Dit is opnieuw een leuke reeks spannende boeken voor schoolkinderen. Dit eerste boek uit de reeks zal al zeker gretig gelezen worden.
Lut Vanderaspoilden