De cover van dit prentenboek trekt niet meteen de aandacht tussen de vele felgekleurde prentenboeken in boekenwinkel of supermarkt. Maar hij is wel kunstzinnig en origineel door de impressionistische stijl, met een surrealistisch tintje.

Het verhaal steunt op een bekend motief in kinderboeken: de zoektocht naar een huis dat echt je thuis is. Tegelijk is het een ode aan de verbeeldingskracht. De tekst begint met een variant op de klassieke openingszin van sprookjes: ‘Niet zo heel lang geleden, in een land hier niet zo ver vandaan, leefde een jongen’. Die jongen leeft in een klein, knus huisje aan de rand van een bos. Hoe gezellig dat ook is, toch is de jongen niet tevreden en gaat hij op zoek naar een nieuwe woonst. Het eerste huis dat hij vindt is een oude bierton: gezellig en mooi gelegen, maar als hij dichterbij komt, blijkt de ton nog sterk te ruiken naar bier. Zo heeft elk huis dat hij vindt zowel een voor- als een nadeel: een boomhut in een enorme struik, een huisje aan een luchtballon, een holte in een boom, een blokhut in het midden van een vijver en een huisje op een hoge rots.

Als er een  onweer nadert, gaat de jongen terug naar zijn eigen huisje en daar valt hij piekerend in slaap. In zijn droom ziet hij zijn’ droomhuis’, maar ook daar mist hij iets: bloemen en bomen én vooral gezelschap. Dan begint het echt te onweren, schrikt hij wakker en komt uiteindelijk tot een (toch wel voorspelbaar) besef.

Veel meer dan het verhaal op zichzelf fascineren de illustraties door het originele kleurgebruik (met vooral herfsttinten), de dromerige, ietwat surrealistische sfeerschepping en de wisselende camerastandpunten en afstandsinstellingen die de prenten iets filmisch geven. Knap werk!

Jan Van Coillie

Weetje

Pieter Coudyzer is op de eerste plaats filmregisseur (van animatiefilms) en dat merk je in dit prentenboek. Hij debuteerde als auteur met de graphic novel Woekeraar, die vertaald werd in het Frans en Engels en in het buitenland lovende commentaren kreeg.