Nathan Wilder stelt zichzelf voor: hij is 10 jaar en past geregeld op zijn jongere broertjes Jax van 8 en Dylan van 4 jaar.  Zijn moeder is “beschadigd”, gaat bijna elke dag naar de bingo en drinkt te veel.  Dan heeft hij het ook over “het beest” in hemzelf: woedeaanvallen die hij onder controle moet zien te houden. Nathan zit in het laatste jaar van de lagere school.  Hij heeft de pech dat zijn beste vriend PS in een andere klas geplaatst is en hem laat vallen: ‘Een gedicht over PS dat ik in mijn ideeënschrift schrijf maar dat ik never NOOIT aan iemand zal laten zien en al helemaal niet aan hem

Apart   je loopt op dezelfde manier

schopt op dezelfde manier tegen een bal

hoe je je veters strikt en lacht

hoe je tas op je rug schommelt als je rent :

allemaal nog hetzelfde.

Het enige wat anders is

is dat alles is veranderd.’

Mijnheer Joshua, zijn nieuwe onderwijzer, heeft echter oog voor Nathan en stimuleert zijn gevoel voor taal.  Hij brengt hem in contact met goede boeken en moedigt hem aan om gedichten te schrijven waarin hij zijn gevoelens kan kanaliseren.  Mijnheer Joshua is het soort leraar die je zelf zou willen gehad hebben als kind.  Hij stimuleert ook het tekentalent van Caleb, die Nathans nieuwe vriend wordt.  Samen vinden ze hun weg met woord en beeld. Dan wordt Dylan op een nacht levenloos gevonden en moet hij naar het ziekenhuis.  De kracht van de familie en de liefde voor elkaar komt naar boven.

Het boek is in versvorm geschreven, in rijmloze maar compacte regels.  Je leest wat Nathan denkt in korte, ritmische zinnen, soms zelfs in losse woorden. Deze mengvorm tussen klassieke poëzie en eigentijds proza vraagt wel een apart leesritme, maar is in zijn eenvoud wel gemakkelijk verteerbaar voor jonge lezers. De illustraties van Joe Todd-Stanton en de lay-out ogen modern en vormen een perfecte aanvulling op de tekst.

Levensecht, ontroerend en indringend, zo mag je deze poëtische roman typeren.

Lieve Lams