Ari en Loek groeien op in een nieuw samengesteld gezin. De dagen vliegen voorbij. Ze gaan uit logeren bij oma en opa. Opa neemt hen mee in zijn bootje en onderweg eten ze ijsjes. De kranige tante Tineke wordt 100 jaar. Mama Jikke en papa Guus hebben het ondertussen erg druk op hun werk. En dan belt oma Boot. Opa is plots overleden. De drukke wereld van het gezin staat stil. Dit hadden ze net zien aankomen. Elk gezinslid verwerkt haar of zijn verdriet op een heel persoonlijke manier.

Yvonne de Vries vertelt haar verhaal in 21 afzonderlijke hoofdstukjes, net lang genoeg om er elke dag eentje voor te lezen of om zelf in kleine hapjes te lezen. Wat me meteen heeft bekoord is het heel eigen taalgebruik van de auteur. Ze vindt heerlijk nieuwe, maar overduidelijke woorden uit: ‘de hierzitopastoe’l, ‘gelukswangen’, ‘fluisterschreeuwen’, ‘rommelkunstig mooi’, ‘olifantengroot’, ‘wiebelbenen’ en ‘schopvoeten’. Een nieuw samengesteld gezin noemt ze een ‘samengezin’, wat veel warmer en nabijer klinkt.  Ook haar beschrijvingen zijn erg treffend: “Loek haalt zijn schouders op. Het brulmannetje zit nog altijd als een frommel in zijn buik. Het eet Loeks woorden op.” (p.49) of “Loek staat in het midden van de kamer. Hij heeft zijn stem terug en dat is van ver te horen. Zelfs de mannetjes op de maan zijn ervan geschrokken. Die hebben zich in hun kratertjes verstopt. Alles wat Loek in zijn buik bewaarde, sproeit er nu uit. Hij lijkt net een traanfontein. “ (p.97)

Hoewel het thema van het boek best zwaar is, slaagt de auteur erin om er een vriendelijk en warm verhaal van te maken.
De veelvuldige aquarellen in zachte tinten passen helemaal bij de sfeer van het verhaal. Het boek is het derde in een reeks over Ari en Loek, maar kan perfect afzonderlijk gelezen worden.

Helemaal Ari en Loek is een teder en intensief boek, dat vele kinderen zal bekoren en dat zeker kan gelezen worden als hulp bij rouwverwerking.

Lut Vanderaspoilden