Het aantal kinderboeken over ‘de liefste’ is overweldigend. Dit prentenboek legt in die massa een eigen, eigentijds accent.
De beginsituatie is voor jonge kinderen heel herkenbaar. Ava maakt in de klas een mooie kaart voor de liefste. Maar wie is die liefste? Is het de lieve juf Bibi? Mama? Papa, de beste fietsenmaker en ook een fantast (mooi verbeeld op de illustratie, waarop Ava met haar papa in een bakfiets over de zee fietsen). Of is het oma Senaida uit het verre Curaçao, die ze vaak zo mist? Of zijn het de buurmannen Sam en Guus, haar beste vriend Ilias, haar poes Willy of Olivia, die haar onder water leerde zwemmen?
De conclusie ligt in lijn met het de recent vaak gehoorde advies dat je eerst van jezelf moet houden, voor je anderen kunt liefhebben. Dat kan veel kinderen een hart onder de riem steken (kinderen met een laag zelfbesef, vaak omdat ze klein gehouden worden). Het mooie is dat de kleine kijkers/luisteraars zelf moeten ‘ontdekken’ dat Ava haar kaart uiteindelijk naar zichzelf stuurt, vooraleer dat duidelijk wordt door de slotzin ‘Ik ben de liefste, samen met alle anderen.’
De illustraties stralen op allerlei manieren lievigheid uit: met veel zachte veertjes, een poes op elke pagina, witte vogeltjes en één geel vogeltje met een envelop in zijn bekje, dat je op elke prent kunt zoeken, de zachte pasteltinten, vlekjes of wolkjes stofgoud, veel bloemen, speelse visjes … De mooiste prent vind ik die bij volgende gedachte over Ava’s mama: ‘ze is als een huis met een kacheltje erin’. Je ziet Ava op schoot bij haar mama in een knus minihuisje bij de kachel, badend in oranje licht.
Lief, kleurrijk en hartverwarmend, zo kun je dit prentenboek omschrijven. Mét stof voor een gesprek. Toen ik het voorlas aan een achtjarige, stelde die op het eind enigszins verbaasd de vraag: ‘Stuurde ze die kaart dan naar zichzelf?’ Na mijn bevestigend antwoord volgde een diepe, veelzeggende stilte.
Jan Van Coillie