“Panta rhei, ouden menei,” bedacht Heraclitus. Alles stroomt, niets blijft. We stromen mee in de rivier van het leven en passen ons aan de context aan. Het is de kernboodschap van Drie stenen, een prachtig geïllustreerd prentenboek over de veranderende levensomstandigheden van drie stenen.

We starten het verhaal hoog op een berg, waar drie stenen al heel lang samen leven. De drie stenen hebben speciaal voor de gelegenheid ook oogjes gekregen, zodat ze hun emoties goed naar de lezer toe kunnen meegeven. Een beetje knullig zien ze eruit, maar ze zijn best tevreden daarbovenop de berg. Een fris briesje, een mooi uitzicht over de schapen in de vallei. Net zoals het hoort!

Door een onweer rollen ze echter de berg af, en landen ze wat lager. Het leven is wel wat anders zo, hoewel ze de schapen nog goed in het vizier hebben. Dat went snel. Alles prima zo!

En zo stapelen de gebeurtenissen zich op, en blijven de stenen in nieuwe omgevingen terechtkomen. Daar ervaar je als lezer misschien wel wat spanning bij: waar gaat dit heen? Wanneer gaat het mis? Welke verandering blijkt er een te veel? En dat is dan net het mooie aan dit boek: die plottwist komt er niet. De climax blijft uit en een echte antagonist is niet te vinden. De drie stenen zien het voordeel in elke nieuwe omstandigheid. Elke onbekende nieuwe wereld blijkt op zijn manier bekend en wordt al snel weer thuis.

Elke nieuw context krijg je in een prachtige, kleurrijke prent te zien, waar de oogjes van de stenen onveranderlijk knullig naar je blijven kijken. Telkens met z’n drietjes. En misschien is dat wel het geheim. Ze blijven samen.

Eline Zenner