‘De zee is de enige ware hoop voor de mens’. Met dit citaat van Jacques Cousteau op de achterkant verwachtte ik een boek dat de lezer wil overtuigen van het belang van de zee voor het overleven van onze planeet en dus van de noodzaak om die te beschermen.

Niets daarvan, of toch niet rechtstreeks. Zonder twijfel kan je die boodschap uit het boek halen,  maar die wordt nergens opgedrongen. Sterker. Er staat verder geen woord in het boek. Wel zwem en duik je in een wervelende, kleurrijke wereld van mensen, dieren en planten in en rond de zee.

Dat het boek meteen fascineert, ligt zowel aan de vormgeving als aan de tekenstijl. De zee is een leporello of harmonicaboek, waarvan je de grote, hardkartonnen pagina’s kunt openvouwen tot een langgerekt schilderij van drie meter als je voor- en achterkant meetelt. Je begint in een bergachtig, groen landschap dat afloopt naar de zee, dan beland je op het strand, met alle plezier dat daarbij hoort, van een reusachtig ijsje over zandkastelen tot volleybal. Vervolgens kun je zwemmen, dobberen of surfen op zee, gered worden door een helikopter, meevaren met een pakketboot naar de Noordpool, waar een Griekse god voor donder en bliksem zorgt.

Tijd dan voor de andere kant, waar je onder water duikt, met duikboten in allerlei vormen en maten en talloze vissen, van hele grote tot hele kleine. Je ontdekt anemonen, zandbanken, een vulkaan en hele onderwatersteden. Die onderwaterwereld wordt extra spannend door de flapjes die je hier en daar kunt openklappen, waardoor je grappige monstertjes ontdekt, maar ook Pinokkio met zijn lange neus in de buik van een blauwe vinvis of een kabouterkoppel in de knusse woonkamer in de buik van een vulkaan.

Deze verrassende, grappige taferelen passen in de ludieke tekenstijl van het hele boek. Voortdurend ontdek je grappige vormen of situaties. Een rare kabouter delft zilver uit de vulkaan. Een berg blijkt de reusachtige bek van een vis die twee duikers dreigt op te eten. Tussen de zwemmers zie je een grappig, groen monstertje. En bovendien hebben vrijwel alle mensen ellenlange armen waarmee ze jou als lezer helemaal kunnen omarmen,

Pablo Lueberts De zee is een verrassend woordeloos prentenboek waar je keer op keer eindeloos diep in weg kunt duiken.

Jan Van Coillie