Hoe urgenter het keren van de klimaatopwarming wordt, hoe meer kinderboeken over het thema verschijnen, zo lijkt het wel. Wat typisch is voor het genre is dat de uiteindelijke ‘oplossing’ bij de kinderen wordt gelegd, de toekomstige generatie. Daar kan je vragen bij stellen. Is het geen manier om onze verpletterende verantwoordelijkheid af te wentelen?

De wereld in een glazen pot vindt een eigen, maar toch wel vreemde ‘oplossing’ om de generaties rond het probleem samen te brengen. Centraal op de cover en bij het begin van het boek staat een ‘stereotiepe’ oma, met grijze knot en rond brilletje. Ze woont in een al even stereotiep kuis met schommelstoel en gietijzeren kachel. Vertellers zijn haar twee kleinkinderen, die haar maar saai vinden. Terwijl ze dat denken, zie je ze op de prent boos op hun mobieltje tokkelen. De prent steekt echter vol visuele ironie. ‘De zin Haar huis was al net zo suf en gewoontjes als zijzelf’ contrasteert met het harnas (met felgele ogen) in de hoek, de oogjes die uit de planten staren, het rare wasbeertje in ballethouding en vooral de reusachtige slurf die door de keur naar binnen piept. Ook in de volgende pagina’s vertellen de prenten iets anders dan de tekst. De oma die volgens de kinderen nooit wat leuks doet, zwemt op een dubbele pagina tussen dolfijnen en zeeschildpadden.

Wanneer oma haar kleinkinderen op een avond bij zich roept om iets belangrijks te vertellen, kantelt het verhaal.  Ze wijst hen erop hoe de aarde bedreigd wordt en het dringend tijd is daar iets aan te doen. Een boodschap waar de kinderen het helemaal mee eens zijn: ‘Dit kon ons wel degelijk iets schelen!’ Als hun oma plotseling verdwijnt, ontdekken ze een geheime trap in haar huis die leidt naar een wonderlijke kamer vol glazen potten en verder ‘de meest fantastische plek ooit’, een schatkamer waar oma al het waardevolle op aarde bewaart. De twee kleine helden moeten oma uit een hoge  boom redden. Dan vertelt ze hun dat ze te oud geworden is om de planeet te blijven beschermen en vraagt ze hun hulp om alle wonderen van de wereld te bewaren in glazen potten.

Natuurlijk gaat het hier om een fantasieverhaal. Maar het zal toch heel wat van de volwassen voorlezer vragen om het gesprek terug  te voeren naar de harde realiteit en naar mogelijke ,realistische oplossingen voor de klimaatcrisis.

Jan Van Coillie