Titi en zijn mama Tony wonen in een groot appartement. De papa heeft hen verlaten en daardoor krijgen ze het financieel moeilijk. Ze moeten telkens kleiner gaan wonen omdat ze de vorige woonst niet meer kunnen betalen. Dan wordt Tony ziek, waardoor het tweetal dakloos wordt. Gelukkig is er op dat ogenblik mijnheer hond die een uitweg biedt.

Dit Tsjechische verhaal leest als een sprookje, maar is helaas overal ter wereld een trieste werkelijkheid: een eenoudergezin raakt in de financiële problemen. In dit boek laten de personages de hoop nooit varen. Je voelt de warmte tussen moeder en zoon, maar ook de steun die ze aan elkaar hebben. De schildpad die Titi kreeg voor zijn vierde verjaardag, kuiert als een rode draad door het verhaal. Hij houdt het tweetal gezelschap, troost de mama tijdens haar ziekte en is haar feilloze gids wanneer Titi mijnheer hond is achternagegaan.

Ook in de illustraties is de schildpad een steeds weerkerend baken. De veelvuldige prenten zijn pentekeningen met enkel een beige steunkleur, sober maar met oog voor details. Treffend is hoe de verhuisspullen telkens weer verminderen. Waar de eerste verhuis nog met grote kratten gebeurde, vermindert het volume van de bagage steeds meer totdat er slechts een grote winkeltas overblijft.

Het verhaal is geschreven vanuit de beleving van Titi. Hierdoor voelt de lezer zich meteen nauw betrokken bij de gebeurtenissen. Titi dramatiseert niets. Hij vertelt zijn wedervaren alsof alles erg logisch uit elkaar voortvloeit. Nooit is zijn verslag uitzichtloos. Er is steeds het vertrouwen in een goede afloop. Mijnheer hond verschijnt op het einde als een deus ex machina, maar ook dat lijkt niet vreemd in dit boek. Het is slechts het bewijs dat ze terecht hoopvol bleven. Net daarom laat het relaas een diepe indruk na.

De wens is een modern sprookje dat tot nadenken aanzet.

Lut Vanderaspoilden