Hoe lang zou jij helemaal alleen kunnen overleven? Voor jou misschien een leuke denkoefening, maar voor Maddie in dit boek op een bepaald moment de harde (en ongelooflijke) realiteit. Op een nacht worden alle mensen uit de stad waar Maddie woont plots geëvacueerd. Zij had een stiekem filmavondje gepland met vriendinnen in het zomerappartement van haar grootouders, dus niemand wist waar ze was. Nadat haar vriendinnen last-minute hadden afgebeld, is ze daar uiteindelijk alleen. De volgende ochtend wordt ze wakker in een wereld die ze niet herkent. Niemand op straat, alle gsm’s achtergelaten in bakken, geen info op tv. Ze is alleen achtergebleven. Wat nu?

Probeer

te vergeten

dat ik

helemaal

volstrekt

totaal

alleen

ben (67)

Gelukkig heeft Maddie wel wat ervaring met kamperen met haar vader, en vat ze vrij snel de koe bij de horens. Wat heeft ze nodig om te overleven en hoe kan ze daaraan geraken? Ze gaat letterlijk in overlevingsmodus. Voor een veertienjarige puber is overleven zonder hulp (denk dus zonder gsm, computer, of na een tijdje ook elektriciteit) echt nog niet zo simpel. Ze gaat met de fiets en fietskar van haar mama op zoektocht naar eten, water, batterijen, brandhout, lucifers en dergelijke. Eerst in het huis van haar moeder en haar nieuw gezin, dan in het huis van haar vader en zijn vriendin, maar later ook bij de buren, en andere huizen in de stad.

Maddie had hevig verlangd naar wat rust en niet heen en weer gesleurd te worden tussen de twee gezinnen waar ze deel van uitmaakt. Maar de realiteit valt erg tegen, vooral ook door de onwetendheid: waar is iedereen naar toe? Leeft haar familie nog? Zijn ze in orde? Wanneer komen ze terug? Komen ze überhaupt ooit terug? Die twijfels drukken zwaar op haar gemoed. Ze worstelt ook met dagdagelijkse momenten van eenzaamheid, gemis, twijfel en soms ook pure onversneden angst. Het moment waarop ze helemaal alleen voor het eerst haar verjaardag moet vieren, snijdt gewoon door merg en been omdat ze beseft dat ze geen tijd heeft voor een droomwereld met prinsessen maar ze weer aan de bak moet om te overleven:

‘Het is tijd om te stoppen met

kinderspelletjes en

oppervlakkige onzin.

Ik moet me gedragen als een volwassene

wiens leven op het spel staat.’ (131)

Als ik een woord zou moeten gebruiken om het verhaal samen te vatten, dan was het vindingrijkheid. Ik stond bijna continu verbaasd over welk plan ze nu weer bedacht om verder te gaan, van het opladen van alle lichtbronnen op zonne-energie tot het planten van haar eigen groenten. Dag in dag uit overleven is ook echt niet simpel. Het is, zeker voor een jong meisje alleen, bijna continu hard werken en het slim aanpakken. Na een tijdje vindt ze George, de hond van de buren. Hierna is ze in de strikte zin van het woord niet meer alleen, want George biedt gezelschap, veiligheid, troost, ondersteuning en een reden om elke ochtend op te staan. Maar het duo wordt ook echt niet gespaard door bijkomende uitdagingen, gaande van de wild geworden achtergelaten andere huisdieren, gevaarlijke natuurfenomenen, … Hierdoor zit het verhaal ook vol spanning.

Het verhaal leest dan ook als een trein. Er zit heel veel vaart in, mede door de spanning maar zeker ook door de vrije verzen die die schrijfster heel bewust heeft gebruikt. Deze vorm zorgt niet alleen voor gemakkelijk en snel lezen, maar voegt ook heel veel gevoel toe. Wie kan er dit lezen zonder zich helemaal voor te stellen hoe ze zich voelt, de machteloosheid, de uitzichtloosheid van haar situatie en het gemis van iemand om op te leunen en te steunen?

‘De uitdagingen van branden en overstromingen

kan ik overwinnen met gezond verstand en moed,

maar dit gevoel van eenzaamheid en verlies zou wel eens te veel kunnen zijn

om te verdragen

ook al overleef ik verder alles.’ (340)

Je kan het verhaal bijna niet neerleggen, je wil ook gewoon blijven lezen om te weten wat er verder gebeurt, en of ze het overleeft en herenigd zal worden met haar familie. Of dat gebeurt, ga ik hier echt niet verklappen…

Een speciale vermelding verdient Tjalling Bos, die het boek uit het Engels heeft vertaald. Een boek met een afwijkende opmaak en structuur vormt altijd nog een extra uitdaging bij een vertaling. Om in korte zinnen zoveel emotie te kunnen stoppen en weergeven, heb je heel wat kennis en kunde nodig!.

Barbara Artoos