Aelin is ervan overtuigd dat ze uit de ruimte komt. Ze is gezonden om de mensen te bestuderen, denkt ze. Ze woont op een eiland, samen met Lud en Oli. Die twee beweren haar vader en opa te zijn. Aelin weet wel beter. Naarstig knutselt ze aan een enorm stalen oor waarmee ze contact wil leggen met haar volk. Aan haar solitair bestaan komt een einde wanneer ze een puppy krijgt en wanneer een jonge surfer aanspoelt op het eiland.

Het boek kwam me in de eerste hoofdstukken wat vreemd over. Ik vroeg me af wat het thema was. Is Aelin autistisch en kan ze daarom de mensen rond haar niet lezen? Dat zou haar strikte dagindeling en lijstjes verklaren. Naarmate het verhaal vorderde, begreep ik dat Aelin een eenzaam meisje is, dat daardoor vooral in haar hoofd leeft. Ze staat aan het begin van haar puberteit en worstelt duidelijk met haar gevoelens en met het thema ‘wie ben ik?’. Dit is heel herkenbaar voor aankomende pubers.

Wat me vooral aansprak is de aandacht voor de taal. De auteur gebruikt korte zinnen, doorspekt met dialogen en poëtische bewoordingen. Bijvoorbeeld wanneer Aelin ervan overtuigd is dat ze versregels uit de ruimte ontvangt, zegt ze: “Het gedicht heeft een ritme, al hapert het hier en daar. Zoals de regen die op het dak plinkt en plonkt, maar toch af en toe een druppel overslaat of er een extra laat vallen.” (p.170) Of wanneer haar puppy met de surfer weg wandelt: “Ik doe geen moeite ze in te halen. Er moet even wat tijd en ruimte tussen ons door waaien.” (p.99)

Het boek is onderverdeeld in kleine, behapbare hoofdstukken. De titels bestaan telkens uit één woord dat begint met ‘zee’. Soms zijn het bestaande woorden, soms ook grappige neologismen zoals: zeemeeuwsneeuw, zeewaterdruppels, zeewee (als antoniem voor heimwee)

De illustraties van Mark Janssen zijn hoofdzakelijk uitgevoerd in zeetinten: groen, blauw, aquamarijn, lavendel. De hoofdpersonages worden elk geschetst in een grappig portret, waarvan er geen enkel je recht aankijkt. (omdat Aelin nooit iemand van dichtbij aankijkt?)

Doorheen het hele verhaal krijg je hints naar de afloop, waardoor die vrij voorspelbaar is. Maar dit doet niets af aan de schoonheid van het boek. ‘Aelin’ bevat vele elementen die herkenbaar zijn voor de doelgroep waarvoor het geschreven is. De vlotte en poëtische taal en de stemmige prenten geven het boek een meerwaarde.

Lut Vanderaspoilden