Een éénoudergezin, moeder en drie kinderen zitten samen aan het avondmaal. Plots verschijnt een grote zwarte bizon. Hij schuift gezellig mee aan tafel. Tot ieders verbazing blijft hij ook. Hij brengt de kinderen en hun moeder op zijn rug naar school, helpt mama met huishoudelijke taken, leest bij bedtijd sprookjes voor. Kortom hij maakt zich onmisbaar. Eindelijk zijn ze weer met zijn vijven, verzucht de verteller aan het einde van het boek.
Het wordt in dit boek niet met zoveel woorden gezegd, maar de vader is duidelijk overleden. Het boek begint reeds voor het titelblad. Op een voorblad zie je op de ene kant een vrolijk, kleurig gezin dat de verjaardag van hun tweeling viert. Op de achterkant van het blad zie je hetzelfde gezin op een zwart omrande prent met donkere achtergrond. In donkere kleding vieren ze terug een verjaardag zonder de vader. Op de achterflap houdt de bizon een foto vast met een toch weer vrolijk, maar geamputeerd gezinnetje. De tekst begint bij het avondmaal, waar de bizon verschijnt. Het grote zwarte dier belichaamt het gemis van de persoon die er niet meer is . De bizon neemt al zijn taakjes over en helpt op deze manier het gezinnetje omgaan met hun verlies en hun rouw. Bij het begin van het boek is de bizon als figuur heel sterk aanwezig. We zien een enorm zwart beest dat mee aan tafel zit. Naarmate het gezin verder komt in zijn rouwproces en terug sterker wordt, verkleint de bizon-figuur.
Het verhaal wordt verteld door het jongste zoontje in korte, eenvoudige zinnen. De toon blijft optimistisch, speels en soms grappig, nooit zwaar of verdrietig.
Dit is een fijn boek om met jonge kinderen over rouwverwerking te praten.
Lut Vanderaspoilden