De ondertitel typeert helemaal de ludieke toon die Schutten in deze verrassende bundel hanteert: Zeven verhalen over wonderlijke wezens waar niemand op zat te wachten. Die wonderlijke wezens zijn op de eerste plaats de bizarre hoofpersonages. De heer Sna, met bek en trechter op zijn kop. Zijn oerdomme knecht Sjako, een helm met vogelkop en benen. De onvoorstelbaar wrede hertogin Heegei, met een spichtig, blauw lijf en een enge kop met akelige bek. Haar raadgeefster Bettie Akkemaai, die enkel totaal absurde raad geeft, een hoofd op voeten met een bruine kap, De heer Wittewel van Wittenie, die niets liever doet dan Sna dwarsbomen, hij heeft een kabouterhoofd met witte baard en een reptielenstaart. En ten slotte duikt geregeld de magiër Kwak op, een kwakzalver en gifmenger.
De zeven verhalen krijgen elk een dubbele titel, waarvan het eerste deel de ondeugd noemt die centraal staat: Trots en treurnis, Gulzigheid en gekte, Lusten leugens … Alle verhalen hebben een parallelle opbouw: Sna bedenkt een sluwe list om het naburige De Bosch in te nemen, hij presenteert zijn plan steeds eerst aan de hertogin, waarbij Wittewel dat plan probeert te dwarsbomen of te pikken en uiteindelijk alles mislukt door onkunde of eigenbelang, waarbij Sna elke keer weet te ontsnappen aan de wrede straffen van de hertogin.
De charme van de verhalen steekt vooral in de absurde, kolderieke humor, waarbij je telkens weer leedvermaak kan ervaren met Sna en co. Maar de aantrekkingskracht schuilt beslist ook in Schuttens sprankelende, klank- en beeldrijke taal. Ik citeer enkele onvergetelijke zinnen: ‘Het was zulk gruwelijk weer dat zelfs de bomen begonnen te schelden.’ (9); ‘Het probleem is alleen dat jouw mening voor mij net zo zwaar weegt als de rook van een dovende kaars. (21); ‘zo snel verdwenen ze weer. Als een sneeuwvlok op een sissende pan.’ (53). Of proef van de humor waarmee hij de wreedheid van de hertogin typeert: ‘De hertogin zat op haar troon alsof ze net iemand had laten vierendelen, vrolijk en ontspannen.’ (53)
De kleurrijke en fascinerende schilderijen van illustraties van Sander Ettema zijn een lust voor het oog. Duidelijk geïnspireerd door de schilderijen van Hiëronymus Bosch, blijven ze fascineren, hoe vaak je ze ook bekijkt. Ettema is trouwens niet de eerste kinderboekenillustrator die zich liet inspireren door Bosch. Ook Carll Cneut deed dat schitterend.
Een prachtboek voor elke lezer/kijker die houdt van de tot de verbeelding sprekende, bizarre, tegelijk duistere en dolle wereld van Hiëronymus Bosch
Jan Van Coillie