Een boek van Shaun Tan openslaan is altijd binnentreden in een wonderlijke, andere wereld, bevreemdend, spannend en kunstzinnig tegelijk.

De prenten, uitgevoerd met waterverf, kleurpotloden en inkt op papier, blijven fascineren door de gedurfde, schitterende kleurencombinaties, de wisselende perspectieven, het in- en uitzoomen en de gevarieerde vlakverdeling met afwisselend prenten op een dubbele of enkel pagina en kleinere, stripachtige prentjes.

Het verhaal is gebaseerd op voor een volk dat verdreven is naar een reservaat. Is je thuis bij je familie, je vrienden, op de plek waar je woont?

De ik-figuur wordt indringend geconfronteerd met die vraag wanneer er een vreemde uit het heelal landt op haar planeet, die heel erg op haar lijkt en er helemaal anders uitziet dan wie ze altijd beschouwde als haar familie en vrienden, monsterachtige, maar sympathieke wezens, die zo zouden kunnen weggelopen zijn uit een schilderij van Hiëronymus Bosch. De vreemdeling stelt zich voor als een mens, een jongen, die haar als meisje komt redden. Volgens hem hoort ze niet thuis bij haar zogezegde familie, komt redden.

Het boek steekt vol visuele ironie. Zo stelt de ik dat ze het bij haar familie en vrienden best naar haar zin heeft, ‘maar soms vraag ik me af of het leven niet een beetje spannender zou kunnen zijn, je weet wel, anders.’ Op de prent zie je een bizarre bus vol monsterlijke wezens. Of de prent waarop een reusachtige, monsterlijke kop haar zegt: ‘natuurlijk hoor je hier bij ons’, wat door het immense verschil tussen beiden te gek is voor woorden. Maar wat betekent ‘horen bij’? Die vraag bepaalt ook het verrassende einde, dat tegelijk de nadruk legt op je niet laten sturen of dwingen en uiteindelijk je eigen plannen maken en beslissingen nemen.

De vertaling van Bart Moeyaert verdient een extra vermelding, door de kristalheldere, klank- en beeldrijke taal, die je vanaf het begin meesleept in een andere wereld.

Kortom, een meesterwerk om gefascineerd in te blijven kijken en lezen.

Jan van Coillie