Dit boek valt meteen op door de vormgeving. De doos of kist van Pandora in goudkleurige hoogdruk, de slangen die uit de cover lijken te springen én kronkelen over de rug van het boek, ze trekken de aandacht.
Slangen duiken ook herhaaldelijk op in het verhaal in spannende passages waarin ze het hoofdpersonage Penelope bedreigen en zelfs aanvallen en bijten. Het dient gezegd dat die passages je echt koude rillingen bezorgen. Tracy Wolff weet hoe ze haar lezers in de ban moet houden. Ze maakt handig gebruik van de typische ingrediënten van het genre: een magische school met verschillende ‘huizen’, een wedstrijd tussen die huizen, mythische wezens die de verbeelding prikkelen, fascinerende leerkrachten en een vrouwelijke heldin (typisch voor de vooral vrouwelijke lezers van dit soort fantasy voor young adults) die haar eigen krachten moet ontdekken. De auteur voegt hier een eigen toets aan toe door die ingrediënten te koppelen aan Griekse mythen.
Penelope droomt ervan opgenomen te worden in het huis Athena, ze is immers competitief ingesteld en vindt van zichzelf dat ze rationeel en nuchter denkt. Ze wordt echter toegewezen aan het huis Aphrodite, waar ze ontdekt hoe belangrijk liefde, respect en vriendelijkheid zijn. Van groot belang hierbij is haar band met haar nieuwe vriendin Fifi, die haar telkens weer op sleeptouw neemt en haar leert te genieten van de kleine geneugten (zoals snoep en lekker eten) die het leven aangenaam maken. Voortdurend lijkt ze echter in de problemen te komen of voor problemen te zorgen. Maar geleidelijk aan ontdekt ze hoe bijzonder ze is en tegelijk wat wezenlijk is om een goed mens te zijn. Een cruciale rol daarbij zullen uiteindelijk Prometheus en Pandora spelen. Met haar bijzondere krachten slaagt Penelope erin om hun verhaal te herschrijven. Een interessante vondst van de auteur.
Ik moet toegeven dat ik door de vakkundige spanningsopbouw en de vlotte stijl (met dank aan de vertaler) geboeid bleef lezen. Tegelijk bleef ik als literatuurliefhebber op mijn honger zitten. Hoe vlot het verhaal ook leest, ik werd zelden of nooit geraakt door originele of onvergetelijke formuleringen (zoals in de boeken van Philip Pullmann); Het geheel had voor mij ook beknopter gemogen. Ik verloor af en toe de aandacht door wel erg lang uitgesponnen passages, zoals de tocht over de brug met giftige slangen en stinkende bloemen of de fragmenten rond de verliefdheid tussen Penelopes broer Paris en de wel erg stereotiep gekarakteriseerde Rhea.
Liefhebbers van het genre zullen echter smullen van dit verhaal, dankzij de knappe spanningsopbouw, de herkenbaar getypeerde twijfels van Penelope, de bij momenten knappe sfeerschepping, waardoor je je als lezer helemaal in een andere wereld waant en de boeiende mix van fantasy en Griekse mythologie.
Jan Van Coillie