Jef Aerts is een auteur voor wie elk woord ertoe doet én elke emotie. Met een groot inlevingsvermogen weet hij de – vaak onuitgesproken – gevoelens van kinderen onder woorden te brengen. In dit boek de onrust en het verdriet van een kind dat voelt dat de liefde tussen zijn ouders bekoeld is. Aerts beroert de taal en daardoor ontroert hij jong en oud.
Mooi is dat hoe zowel schrijver als illustrator de lezer en kijker behoedzaam het verhaal binnenvoeren. Pablo heeft een woordenziekenhuis vol mini-liedjes waarin hij bijzondere woorden koestert en verzorgt. De zachte tinten, Pablo’s sprekende mimiek in de illustraties laten je meevoelen met de bijzondere woorden in de tekst. Gemene woorden als ‘stommerik’. Verkeerd uitgesproken woorden als ‘weps’. Woorden die iets anders zeggen dan wat je bedoelt, zoals mama’s ‘minuutje’. Oude woorden als ‘fax’ of ‘Dodo’. Verschrikkelijk lange woorden of ‘sombere’ woorden als ‘Verloren – Eenzaam of Biggetjesgehakt’. Vooral die verrassende combinaties van woorden die je aan het denken zetten, blijven bij. Ook de illustraties zijn indrukwekkend. Op een van de cruciale prenten zie je Pablo tussen zijn luciferdoosbedjes waarin hij de bijzondere woorden bewaart. Vanuit vogelperspectief ziet hij er kleiner uit dan de woordendoosjes, die daardoor de volle aandacht trekken en je uitnodigen om op ontdekking te gaan.
De tekst graaft steeds dieper: ‘Sommige woorden hoort Pablo met zijn oor tegen de vloer./ Twijfel. Kiezen. Luchtkasteel.’ En ten slotte ‘Sorry’, het woord dat zo vaak gebruikt werd dat het er niet meer toe doet.
Zijn allerbijzonderste woord bewaart hij in de afdeling ‘bijna vergeten woorden’: ‘lieveling’. Het krijgt extra zorg en Pablo doet er ook wat mee. Hij weet dat niet alleen het woord belangrijk is, maar ook en vooral wie het zegt. Dan volgt de ontmoeting met zichzelf en met zijn ouders.
Jef Aerts is meer dan een woordendokter, hij is een woordenkunstenaar. Hij besteedt aandacht aan elk woord, tilt het zorgvuldig op, poetst het op en geeft het nieuwe glans. Daarom is Lieveling meteen ook een van mijn lievelingsboeken.
Jan Van Coillie