Lio is 13 en woont alleen met haar vader in een huis bij de duinen. Haar moeder stierf een zestal jaar geleden. Lio leeft een wat eenzaam bestaan. Ze is niet populair in de klas, heeft geen vriendinnen en brengt veel tijd door met haar vader in de duinen om er vogels te spotten. Tijdens een onweer wordt haar vader in de duinen neergebliksemd en enkele dagen later sterft hij. Als Lio een tijdje later een verongelukte kat opvangt, blijkt hij de reïncarnatie te zijn van haar overleden vader. Samen gaan ze op avontuur om de fouten te herstellen die haar vader in zijn mensenleven gemaakt heeft.
De rode draad doorheen dit boek is de rouwverwerking van Lio. De enige ouder die ze nog had, gaat ook dood. Hoewel Lio geen innige band met haar vader had, mist ze hem enorm. Maar in de gedaante van een zwerfkat is hij veel makkelijker aanspreekbaar. Beiden voeren nu ook diepgaande gesprekken. Op deze manier wordt het afscheid beter behapbaar. Papa is er eigenlijk nog een beetje.
Hoewel het onderwerp van dit boek niet gemakkelijk is, wordt het op geen enkel moment zwaar of tranerig. De auteur laat zijn hoofdpersonage vaak laconiek over de moeilijke momenten heen praten. Over de dagen van haar comateuze vader in het ziekenhuis vertelt ze niet: “Ik kan begrijpen dat je dat niet interessant vindt, je eigen leven is waarschijnlijk moeilijk genoeg.” (blz 59) En over de begrafenis is ze uiterst kort: ”Vier dagen later was de begrafenis. Ik zal het er niet te lang over hebben, bijna iedereen heeft wel een begrafenis meegemaakt.” (blz73)
Na de begrafenis verandert de toon van het verhaal. Nu staat eindelijk het wonder te gebeuren dat ons al zo lang is beloofd door het hoofdpersonage. We worden deelgenoot van de reïncarnatie van papa Otto en van hun hilarische avonturen, maar ook van de ogenblikken van sterke verbondenheid die vader en dochter samen beleven.
Hier en daar is het boek doorspekt met filosofische beschouwingen. Als tante Gwen herinneringen ophaalt aan Otto, lokt dat bij Lio de gedachte uit dat oude mensen vol herinneringen zitten omdat ze volgens haar niet veel nieuws meer meemaken. “Zodat alles wat er is gebeurd toen ze jonger waren veel belangrijker lijkt, en waarschijnlijk ook is omgeven door een soort van warmte, omdat het leven toen nog vol was met mogelijkheden.” (blz 52)
Otto 2.0 is zonder twijfel het meest originele boek dat ik dit jaar al gelezen heb. Vanaf de eerste paragraaf hield de auteur me geboeid, niet enkel door het verhaal maar ook door de directe en originele schrijfstijl in de ik-vorm. De wondere Lio laat je niet meer los. Neem van me aan dat je het boek in één ruk uitleest. Ik vond dit een heel originele en warme manier om over de dood en rouw te schrijven.
Lut Vanderaspoilden