Griekse mythen is een prachtig vormgegeven boek met als kerndoelstelling om kinderen te informeren en enthousiasmeren over Griekse mythen. Dat doel wordt nagejaagd door basisinformatie over Griekse mythen aan te bieden in spelvorm: er zijn boodschappen om te ontcijferen met een magische code, pagina’s met ‘Waar is Wally’-achtige zoekopdrachten, raadsels, doolhoven en een afsluitende quiz. De vaak toch wel erg complexe familierelaties tussen de mythische figuren of de wildgroei aan rare wezens worden behapbaar gehouden via individuele fiches en een stamboom. Dit alles krijg je aangeboden op grote, kleurrijke pagina’s waar allerlei op te zien en te beleven valt.
Er staat best wat tekst op de pagina’s, maar die is voldoende groot afgedrukt en inhoudelijk goed gefocust. In 20 dubbele pagina’s krijg je evenveel verhalen, die je via de oerouders Chaos en Gaia helemaal tot bij Theseus en de Minotaurus brengen, met tussenstops bij onder andere Pandora, Poseidon, de Olymposberg, koning Midas, de Trojaanse oorlog en Odysseus. En wat je over die figuren te lezen krijgt, is correct. Dat is ook al wat!
Dit boek biedt liefhebbers van de Klassieke Oudheid veel om enthousiast over te zijn. Tegelijk kunnen sommigen bij momenten op hun honger blijven zitten. Dit boek kiest er bewust voor om relatief jonge lezers een brede inleiding te bieden tot Griekse mythen. Die keuze valt prima te verdedigen, maar zorgt er wel voor dat de tekst enerzijds een boel terrein afdekt (misschien te veel) en anderzijds best weinig (misschien te weinig) diepgang biedt. Het verhaal van Pandora wordt in drie korte alinea’s samengevat, waarbij enkel de achtergrond van de uitdrukking ‘de doos van Pandora openen’ kort wordt toegelicht. Zo is dit boek eerder een inleiding, een introductie tot sleutelfiguren en -verhalen, om je zo het zetje richting andere naslagwerken te bieden dat je nodig zou kunnen hebben. Het boek kan een waardevolle kapstok bieden, maar had zeker her en der toch iets dieper mogen gaan.
Vervolgens vormt de mooie uitgave paradoxaal genoeg een drempel om echt met de puzzels aan de slag te gaan: deze prachtige pagina’s wil je toch niet gaan misvormen door er met een pen of een potlood op te gaan prullen. Met je vinger volgen en zoeken durf je nog net, maar je voelt je daarbij dan toch ook alsof je daarmee ergens een kans mist. Wellicht blijven de puzzels net omdat je ze niet “echt” kan maken ook best eenvoudig. De vraag stelt zich of ze dan wel uitdagend genoeg zijn voor een negenjarige met een honger naar informatie over Griekse mythes. Zo blijft dit boek hangen tussen “leesboek” en “doeboek”. Wellicht was het beter een van beide geweest, en dan voluit.
Eline Zenner