Ik beken het eerlijk: ik hou van de boeken van Harmen van Straaten. Ook deze keer stelt hij me niet teleur. Ditmaal geen voorleesboek voor kleuters, maar een leesboek, hoewel ik het zeker ook zou gebruiken als vervolgverhaal bij bedtijd.
Het verhaal begint alsof je met een drone over de stad vliegt. Je ziet eerst de hoogbouw en de volledig volgebouwen buurten. Dan zoem je langzaam in naar enkele oude bomen met daaronder een vijver, omzoomd door rode bankjes. In de vijver zwemt een gouden karper. Plots komt het hoofdpersonage Chao over een pad aangelopen. Hij komt elke dag naar de karper om hem eten te geven, maar ook omdat de karper zijn klankbord is voor alle dagelijkse besognes. Vandaag ervaart Chao echter de schrik van zijn leven: het park – zíjn park – moet verdwijnen voor een nieuwe hoogbouw! Wat nu gedaan? Gelukkig is er de grote vriend: de glasblazer. Ze brengen hun twee talenten samen. De glasblazer blaast de fraaiste dieren en Chao wil spannende verhalen verzinnen, net zo mooi als in zijn favoriete dierenboek. Slagen ze erin om samen én met de hulp van de hele buurt het park te redden van de slopershamer?

Dit prachtige boek bevat enkele belangrijke thema’s: vriendschap, het gebruik van de eigen talenten, het overwinnen van je angst, de zorg voor de natuur. Leuk vond ik de verweving van verschillende korte verhalen door het hoofdverhaal. Chao vertelt immers enkele verhalen uit zijn favoriete boek. De tekst is vlot en beeldend geschreven. Een verteller schetst het gebeuren, doorspekt met vele dialogen. Nooit valt het verhaal stil. Hoewel het vaak onderbroken wordt door binnenverhalen, houdt het zijn vaart en pik je elke keer feilloos het hoofdverhaal terug op. De tekeningen zijn zoals steeds bij deze illustrator kleine pareltjes. De onderverdeling in 18 hoofdstukken zorgt ervoor dat je het kan voorlezen als vervolgverhaal. Kortom, De glazen dierentuin is een fijn boek dat in elke boekenkast een plaatsje verdient.

Lut Vanderaspoilden